Geleidelijk aan is het imago van het Australische ‘zeilmeisje’ Jessica Watson (16) gedurende haar tocht uitgegroeid van ‘dom blond zeilstertje en brokkenmaakster’  tot die van een volwaardige zeezeilster. Sterker nog, Jessica Watson is na 17000 van de 23000 mijl  in haar land nu al een heldin,  het lichtend voorbeeld voor een nieuwe generatie. Zowel politiek als media ontfermen zich dankbaar over het fenomeen, dat zelfs patriotistische vormen aanneemt.

De zeilster zelf legt aan haar fans en de  internet community, die rond haar site is ontstaan, uit, dat geen dag  dezelfde is, maar het haar bij minder dan 3 knopen wel te langzaam gaat. “Ook al is het een fantastische periode”.  Hoe ze af en toe de boot secuur opruimt, en af en toe de boot een beetje laat verslonsen. Soms veel blogt en babbelt, soms met het minimum volstaat of soms ook aan bijna niemand iets van zich laat horen.  (“I’m sure you guys know all about that!”)  Het weer heeft in alles natuurlijk het laatste woord. Dat wel.  Met haar volgers zoekt zij naar een goede titel voor haar boek, dat zal verschijnen. En volgers zijn er. Op 8 maart stuurden maar liefst 982 van een hen een commentaar in…  Het internet heeft ook het begrip ’solo zeilen’ zo wel een totaal andere lading gegeven.

Watson hoopt haar wereldomzeiling eind april of begin mei te volbrengen. Hoe lang ze vervolgens de titel van jongste wereldomzeilster zal dragen, hangt af van de prestatie van de half jaar jongere Abby Sunderland, nu ook sinds ruim een maand onderweg. (Sydney Morning Herald, MySunshinecoast, en de blogs van Jessica Watson en Abby Sunderland )