De PvdB. Nooit van gehoord? De Partij voor de Boten natuurlijk! Hoogst noodzakelijk om de watersporter te vrijwaren van betutteling. Een oudere watersporter en ‘absoluut verenigingsdier’ reageerde laatst op het stukje over de regeldriften van de HISWA-vereniging met de mededeling dat al die regels het ‘steeds minder leuk maken’. Omdat de zelfwerkzaamheid van zijn vereniging en onderlinge hulp doodleuk gedwarsboomd werden door een HISWA-ondernemer. Uit broodnijd. En met de regels in de hand. Logisch, kan ik me alles bij voorstellen. Man ziet z’n kans schoon en regels zat.

Maar minder leuk? Goed, een boot is inderdaad nergens meer regelvrij. Zelfs niet op de kant. Zodra je naar de romp kijkt, dien je een plasticfolietje onder de boot uit te spreiden. Na gedane arbeid moet je dat plastic als ‘chemisch afval’ afvoeren. Ter voorkoming van bodemvervuiling… Vroeger bezemde je de boel gewoon regelmatig bij mekaar. Maar dat lukt jammergenoeg nog maar slecht op zo’n stuk plastic. Juist wanneer alle plooien vol zitten, doet een plotselinge windvlaag het plastic opwaaien en spoelt de onverwacht neerplenzende regen deze hele milieumaatregel vrolijk het putje in. Sta je daar met je goedbedoelde zooitje. Gelukkig maar dat ik daarbij nog die 90 euro ‘milieutoeslag afspuitlocatie‘ heb mogen betalen. Hou ik in elk geval nog een schoon geweten! En de jachthaven, de Hiswa of Den Haag (ja, wie eigenlijk?) gaat zeker iets goeds doen met dat geld. Ben ik van overtuigd. Maar ‘t kan nog gekker. Wat verderop stond iemand z’n grondzeiltje na gedane arbeid vrolijk uit te kloppen. Voor hergebruik, uit Hollandse zuinigheid en omdat de havenmeester even niet keek. Was er als milieufreak ook een beetje baldadig van geworden. De man had namelijk uitgerekend, dat in zijn geval uitkloppen toch nog minder belastend was voor de natuur dan het gehele stuk plastic ter vernietiging aan te bieden. Krijg je met nogal onwerkbare regels, iedereen gaat er naar eigen inzicht mee om.

De kunst is wel te blijven lachen. Op zich ook weer niet zo moeilijk, want juist onuitvoerbare of niet-controleerbare regels kunnen reuze veel plezier opleveren. Ik zie dan ook echt uit naar de verplichte vuilwatertank aan boord. In elke haven lopen wij de deur van het sanitair namelijk plat. Maar straks gaan we weer stiekem op de emmer, uit ballorigheid omdat ‘t niet mag en we op zondagmiddag de ‘file’ bij de poepslurper willen vermijden. Ja, echt, dat wordt schuddebuiken van het lachen met de hele familie. Worden we ook subiet lid van de Partij voor de Boten, de vuist van de varende consument.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink