Een watersport-arm, weet u wat dat is? ‘t Gaat om een RSI-klacht, die in de loop van het vaarseizoen in ernst toeneemt, ‘t best omschreven met een flinke lamme arm. Rond deze tijd is ‘t op z’n ergst. En je hoort er steeds meer van. Mensen denken vaak het eerst aan een tennisarm. Maar dan zijn ze nogal eens vergeten dat ze helemaal niet tennissen, maar varen of aan een watersportbeurs meewerken.

Tot de laatste risicogroep behoren met name de arme kassamedewerkers van de Hiswa te Water, die ook nu de beurs voor honderd procent in handen is van de HISWA-vereniging, dit jaar toch weer het hoge entreebedrag van 18,50 per persoon moeten zien te vangen. Een hele belasting. Al dat geld inkasseren geeft lamme armen voor je ‘t weet. En terwijl de vriendelijke Rai de kids de afgelopen maart-HISWA zomaar gratis binnenliet, betalen onze jongens en meisjes onder de 18 in IJmuiden gewoon weer 12,50 euro. Even cashen om de watersport te promoten…

Weet u, wat je betaalt voor de grootste Franse buiten-bootshow Grand Pavois in La Rochelle (10-15 september met 100.000 m2 stands, 700 boten, en 850 internationale exposanten)? Het redelijke bedrag van 9,50 euro per persoon, 6,00 euro voor 13-18 jarigen en groepen groter dan 10 personen, en de kleintjes mogen gratis. Zo’n beetje de helft! Kijk, dan kom je nog wél met je hele familie of vereniging.

In IJmuiden wordt dit een dure grap. Moet je zowat eerst bij de bank langs. Want de HISWA zit op een geheel andere lijn. Die komen dit jaar met een previewavond voor champagne VIPS (..) van 110,00 euro per persoon (55,00 euro voor relaties van exposanten). Met dat ijdele gehengel naar geld en glamour, loopt de inhalige branche-organisatie mooi het risico op een lam watersport-armpje. In figuurlijke zin dan. Nemen ze uiteindelijk zichzelf nog in de boot! Maar dit terzijde.

Een totaal andere groep die kans maakt op dezelfde klacht, maar dan letterlijk, zijn de brave watersporters, die de etiquetten hoog in het vaandel proberen te houden. Met name de oudere watersporters. Zij krijgen geen lamme arm vanwege hun inhaligheid, nee, bij hen is overmatig groeten de boosdoener. Op straat kennen we niemand meer, maar op ‘t water zijn we nog steeds niet te beroerd totaal onbekende types goedendag te zeggen. Bij elke boot die we tegenkomen, heffen we de arm en wuiven wij. Met de toenemende drukte op het water, staan of zitten we zo de hele dag elkaar toe te zwaaien.

De schippersgroet stamt uit tijden, dat je op een middag hooguit nog een handvol andere boten tegenkwam. De opgestoken hand was een signaal van veiligheid, dat wil zeggen het bewijs, dat je het andere vaartuig gezien had en je niet zat weg te dommelen aan het roer. Nu dat iedere schipper constant op scherp moet staan om alle mede vaarweggebruikers vrij te houden, is dat gegroet vooral een aardige erfenis uit het verleden, maar in praktijk eigenlijk ‘gekkenwerk’.

Gewoonten veranderen. Vroeger groetten Nederlandse automobilisten over de grens elkaar tenslotte ook nog door met hun lichten te knipperen. Daar valt nu niet meer aan te beginnen. Totaal verdwenen. Die schippersgroet heeft zodoende ook nog wel iets nostalgisch. Dus blijf ik als ‘oudere jongere’ op straffe van een lamme arm toch maar m’n best doen de-groet-van-het-water in stand te houden. Ook al voorzie ik, dat de nieuwe generatie watersporters veel minder last zal krijgen van dit type ongemak.

Het Hiswa-lamme armpje vanwege inhaligheid, een leven op grote voet, en een misplaatste jetset-positionering, zou de club daarentegen nog wel eens langer pijn kunnen gaan doen. Zeker als het chronisch blijkt. ‘t Is de Miljonair Fair niet. Laat de HISWA de watersport liever gewoon gezond promoten en een toegankelijk imago garanderen, in plaats te leuren met een ‘champagne bar, BN-ers en culinaire Bits & Bites‘.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink