Toen ik in de nieuwsbrief van eind mei ‘Nieuwe Rage: Kindvertrekkers‘ nog gekscherend een oproepje deed om uw tiener uit groep acht aan te melden om ‘als jongste ooit’ de wereld te omzeilen, kon ik ook niet vermoeden dat het antwoord zo snel kwam. Vader Dick en dochter Laura: hou toch op, het was echt maar een grapje! Goed, Laura is al dertien, een beetje aan de oude kant, maar voorlopig toch jong genoeg om met haar plannetje een geweldige dosis publiciteit te scoren en een ‘nationale kwestie’ te creëren. De net 16-jarige Australische Jessica Watson zou echter wel eens het echte vertrekkende ‘Guppy‘ kunnen worden. Als de kantonrechter komende vrijdag tenminste zo verstandig is, Laura thuis te houden. Kan ze in de vakantie eerst eens een oceaan-oversteekje wagen. Dat ze om aan dit alles te ontsnappen nu maar eerst wil emigreren op haar Nieuwzeelandse paspoort, is misschien dan wel een leuke juridische move, maar maakt haar voorgenomen onderneming niet verstandiger. Ze blijft hetzelfde kind.

Hoe jonger, hoe mooier. Maar lees het verhaal van aankomend recordhouder Mike Perham (17 jaar, 16 bij vertrek), ‘een hele kerel’, inmiddels halverwege de Atlantische Oceaan en over een paar dagen terug in Engeland (als orkaan Bill ‘m tenminste niet te veel parten speelt), en stel u dan in uw verbeelding onze 13-jarige in dezelfde situaties voor. Misschien kan het, misschien kan het niet. Perham waarschuwde wel eerst even per satelliet het thuisfront, wanneer hij op zee de mast in moest. Kortom, z’n boot, een 50 voets racejacht met een grote staat van dienst, en propvol moderne communicatie is behoorlijk hitech. De boot van Laura, een Hurley 700, is het zeker niet. Vanwege de lagere snelheid zal haar wereldtrip ook veel langer duren. De publiciteit rond het verhaal van Laura’s solotocht naar Engeland in het blad ‘Zeilen’ van afgelopen voorjaar, lijkt Laura plotseling naar meer te hebben gesmaakt.

Goed, als een jongen van zestien het presteert, dan zou een meisje van dertien het ook moeten kunnen… Of zijn we met z’n allen – in het kader van maakbaarheid, technologie en normen en waarden – even wat grenzen kwijtgeraakt? Want nog even en we geven een zuigeling van 13 maanden een zet om op GPS de wereld rond te zeilen, op z’n tijd gevoed door de computer. Kijken of-ie bij terugkeer nog leeft… Is dat een prestatie? Laura Dekker is een nationale morele kwestie geworden, die een zware last legt op de schouders van de ouders. Maar waarom zeggen die niet gewoon: ‘Wacht maar tot je zestien bent…’? Al jong zat. Alsof je geen ‘nee’ meer kunt zeggen tegen een 13-jarige. Dan maar even herrie in de tent. Wat hoe zouden deze vader en moeder verder moeten, als Laura haar leven erbij zou laten?

Misschien geeft het een kick de wereld te laten zien, hoezeer je in je eigen kind kan geloven, en wat het zo jong al niet kan of wil. Maar het is ook wel gemakkelijk om ‘als oefening voor later’ alvast alle verantwoordelijkheden door te schuiven naar het onvolwassen nageslacht. Een grenzenloze opvoeding is geen opvoeding. En op je dertiende ben je emotioneel nu eenmaal niet volwassen, zelfs al ben je op een boot in de Pacific geboren en een uitermate zelfstandig type’je… Het is gewoon een lichamelijke kwestie. Lijf en hersenen zijn nog onvolgroeid.

Toen een AD-journalist aan Frank Jibbe van het Watersportverbond vroeg of ‘een 13-jarig meisje wel solo de wereld rond kon zeilen’, moet de vraag hem hebben overvallen. Hij kwam namelijk niet verder dan te melden dat zeilen een kwestie van ervaring is, en je op die leeftijd al best veel ervaring kon hebben. ‘Als je naar Engeland kunt varen, kun je ook de wereld rond…’ Nou, dat is nog maar de vraag! En alsof de rol van het Watersportverbond daarmee ook is ingevuld. Waarom zegt het Watersportverbond niet gewoon: ‘Wij denken dat dit misschien wel kan, maar vinden het toch een hoogst onverstandige onderneming.’ Dan sta je ergens voor. Valt me op dat sommige organisaties en deskundigen uit een soort van zakelijk belang, en terwille van een ‘stoer imago’ het even niet weten of de tiener juist aanmoedigen te vertrekken. Zij ‘vergeten’ dat het om een 13-jarig kind van een ander gaat, dat midden op de oceaan niet zomaar even met haar expeditie kan stoppen. Zij maken hun verantwoordelijkheden ondergeschikt aan het eigen ego, gewin of positie. Dat geeft mij te denken.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink