Laura Dekker is geen bedreiging maar een kans

Twee Nederlandse solozeilers hebben afgelopen maand een prima prestatie geleverd in een loodzware Mini Transat 650, de springplank naar de hoogste klasse van het internationale oceaanzeilen. Veteraan Robert Rosen Jacobson eindigde op de tiende plaats in de serieklasse, Lucas Schröder deed hetzelfde in de klasse van de prototypes. Op en top zeilfanaten. Erg veel publiciteit – goed voor sponsoring – leverden die tiende plaatsen hen echter niet op. Onze sportpers is drukker met het wel en wee van de gevestigde olympische zeilorde, dan met de ‘Formule 1’ in de zeilsport, het oceaanzeilen. Zelfs al doen daar Nederlanders aan mee. Tenzij, ja, tenzij er een relletje de kop opsteekt, waarbij een andere zeilfanaat, het alom bekende zeilmeisje Laura Dekker is betrokken.

Zowel Lucas Schröder als Laura Dekker waren genomineerd voor de Van Rietschoten Trofee. De eerste meldde de jury echter dat ‘hij op geen enkele wijze geassocieerd wilde worden met de nogal omstreden expeditie van de jonge solozeilster’ en zich daarom terugtrok. Zijn verklaring bleek spekkie voor het bekkie van de journalisten en veroorzaakte een hoop geschrijf, discussie en media-gedoe. Het fenomeen Laura Dekker bleek nog steeds goed voor een flinke polarisatie. Tot en met een Jakhalzen-item in ‘De Wereld Draait Door’ aan toe.

Heel wat wedstrijdzeilers bleken Schröder wel te snappen. Want als je als volwassen kerel al jaren bezig bent om via de gebaande wegen en selectieprocedures zeilprestaties neer te zetten, is het niet leuk om zomaar vergeleken te worden met een ‘geparachuteerde kamikaze bakvis’, die op haar zestiende de wereld omzeilt en zo met alle aandacht aan de haal gaat. Maar is dit geen gevalletje tunnelvisie? Vraag de gemiddelde Nederlander naar de naam van een zeiler en zeilster en de kans is groot dat het antwoord luidt Henk de Velde en Laura Dekker. Wie bewijst de zeilsport nu de grootste dienst? De wedstrijdzeiler die z’n overwinningen het meest in beperkte kring moet vieren, of de ‘toerzeiler’ over wie de media zich ontfermen?

We schreven net nog ‘kamikaze bakvis’, maar dat was wel voor de laatste maal. Want sommigen mogen dan nog wel lacherig doen over de zeilprestaties van Laura, maar dat komt omdat zij niet beter weten. Een enkele vergelijking. De trofee-waardige Lucas Schröder zeilde voor de tweede keer solo van Frankrijk via Madeira (1100 mijl) en vandaar naar Brazilië (3100 mijl). In wedstrijdverband tussen tientallen zeilvrienden en met meerdere begeleidingsboten. Laura Dekker zeilde inmiddels moederziel alleen over drie oceanen met als langste oversteek zowat 6000 mijl van Darwin naar Durban.

Niet dat ik altijd voorstander ben geweest van haar onderneming, maar dat was nog met een andere boot (een Hurley 700) en nu ruim twee jaar geleden. Natuurlijk is er een grens, maar het meisje is intussen 16 en op een paar maanden na, net zo oud als dat Jessica Watson was, toen ze 18 oktober 2009 vertrok voor haar non-stop wereldomzeiling. Watson is na thuiskomst uitgeroepen tot ‘het lichtend voorbeeld voor heel jong Australië’ en schippert op haar achttiende straks de jongste boot ooit in de komende Rolex Sydney Hobart race. Dan blijven wij toch niet een beetje moeilijk en flauw lopen doen?

Het traject dat Laura Dekker tot nu toe met succes heeft afgelegd, is reden genoeg voor een nominatie voor de Van Rietschoten Trofee, die dankzij het nomineren via het internet wat toegankelijker is geworden. De trofee krijgt zodoende misschien meer iets van een publieksprijs. Gezien de positie van de zeilsport, valt daar meer voor, dan tegen te zeggen. Wellicht moet dat even wennen. Als er één is, die heeft laten zien, wat de zeilsport voor een mens kan betekenen en die zich zo ‘op bijzondere wijze voor de zeilsport verdienstelijk heeft gemaakt’, dan is het Laura Dekker wel. Dat ze de prijs niet heeft gekregen, valt ook wel weer te begrijpen. Ze moet voor het mooie tenslotte nog wel even rond zien te komen…

Inderdaad! Ik heb mij inmiddels voorgenomen de zeilexpeditie van Laura Dekker uiterst serieus te nemen. En eerlijk is eerlijk, dat kan ook moeilijk anders met haar opgebouwde ‘track record’ van het afgelopen jaar. Wie dat niet doet, loopt vast in z’n eigen systeem. Wedstrijdzeiler Lucas Schröder heeft het eigenlijk al bewezen: zijn terugtrekking voor de Van Rietschoten Trofee heeft zijn prestaties duidelijk extra publiciteit gegeven. Maar dat laatste dan wel vooral dankzij Laura’s bekendheid.Tja, zo werkt dat. De stem van het volk heeft genomineerd, en de zeilsport mag blij en trots zijn, dat Nederland een fenomeen als Laura Dekker rijk is.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

 

21-11-2011

9 gedachten over “Laura Dekker is geen bedreiging maar een kans”

  1. Ook ik was in het begin nogal sceptisch tegenover het idee van Laura en haar “droom” Als jongste de wereld rond te zeilen, Ik was ook in het begin van mening dat er meer achter zat dan een verwend solo vakantie reisje rond de wereld en ja… de prestaties lopen op en wat hier boven als zondermeer een credit aan Laura wordt toegeschreven kan ik het helemaal mee eens zijn.
    Wereld zeilers die we kennen zijn vandaag de dag nog steeds het icoon van de hele zeilsport Grote Namen! Connie van Rietschoten, Dirk Nauta, Peter BLake en daar past heel goed Laura Dekker straks ook tussen en dan zijn we wedstrijd zeilers als Schroder alweer lang vergeten…

  2. Ook ik heb groot respect voor de zeilprestaties van Laura Dekker, die mij als landrot heeft weten te interesseren voor het zeezeilen. De Indische Oceaan schint nogal ruig te zijn en 6000 zeemijl is wel een afstand waar ik mijn petje voor afneem! :-)

    Toch blijf ik met kritische vragen zitten over het zeilmeisje, pardon onze jongste zeeheldin: Wat voor mens is zij en doet ze dit echt uit vrije wil? Wat voor familie heeft ze om zich heen, dat ze zo ver van huis kon weglopen, toen ze geplaagd werd door alle procedures van Jeugdzorg? Wat moeten we denken van het verhaal dat ze zelfmoord gepleegd zou hebben als ze niet kon vertrekken? Neigt dat niet heel erg naar emotionele chantage?

    Wat heeft Laura voor haar sponsoren betekend? Gaat ze haar vader nog helpen om zijn boot af te bouwen? Zal Laura haar school nog af maken? Waarom vaart ze nu onder Nieuw-Zeelandse vlag?

    Zal Laura het voor de rest van haar leven normaal vinden dat andere mensen voor haar betalen, of bouwt ze straks een bloeiende zeilschool op met de vergaarde roem? Zal ze er tegen kunnen om bekend te zijn en aandacht te krijgen, ook van de roddelpers en mensen die haar het licht in de ogen niet gunnen?

    Ik lees Laura’s blog al heel lang mee, meestal met plezier, maar soms erger ik me aan haar: Laura zeilt beter dan ze schrijft en wie dat hardop durft te melden, die wordt verketterd door haar fans. Wat mij betreft past Laura Dekker helemaal in de VOC-mentaliteit, maar van JP Coen is nu ook wel duidelijk dat hij naast zeeheld ook een boef was, dus ik ben benieuwd hoe Laura zich gaat ontwikkelen. De actie van Lucas Schröder vond ik overdreven, maar er moet wel ruimte blijven om naast veel respect voor Laura Dekker ook nog wat kritische vragen te stellen!

  3. Heel fijn dat je op deze positieve wijze Laura in het zonnetje zet. Wat mij opvalt is dat in deze hele discussie over Laura heel veel mensen een mening hebben geuit, die nauwelijks op zee hebben gezeild en al helemaal geen oceanen hebben “bedwongen”. En dan de rol die jeugdzorg in het verhaal heeft gespeeld. Ronduit belachelijk. Het is jammer dat Lucas zijn nominatie voor de Van Rietschoten Trofee niet heeft geaccepteerd, omdat hij niet geassocieerd wil worden met Laura. Lucas is zeker zijn nominatie waardig, maar Laura ook. Beiden presteren op zeilgebied fantastisch.Zo’n nominatie mag je gewoonweg niet weigeren, want ik vind dat een belediging aan het adres van Van Rietschoten. De Van Rietschoten staat voor buitengewone prestaties op zeilgebied en is in het leven geroepen om die prestaties voor het voetlicht te brengen. En dat hebben beiden gedaan, hoewel Laura haar “Rondje” nog wel moet afmaken. Jammer dat Lucas dat nu in negatieve zin bepaalt. Elke oceaanoversteek is een gewaagde onderneming. Het is derhalve een fantastische prestatie als je dat succesvol doet.

  4. Zeer evenwichtige reactie van Bert, waar ik het helemaal mee eens ben.

  5. Ik krijg toch de indruk, dat vooral de selectieve schrijfwijze bepaalt, wat meer “nieuwswaarde” heeft en zo een stuk publiciteit. Lucas hoopt op aandacht voor zijn prestatie, Laura om alleen al weg te komen, tegen alle normen in! Waarom de vergelijking tussen de twee trajecten van Lucas met de overtochten van Laura? Dat zou je toch Laura ook eens in een Mini zo’n oversteek moeten kunnen laten maken om een prestatie te vergelijken?. Ik vind overigens, dat de nominatie van de ene zeiler niets te maken heeft met die van de andere. Lucas zijn inspanningen staan op zich zelf en vind ik knap. Wat Laura doet overigens ook, maar zoals zo vaak; het is de toon, die de muziek maakt!

  6. Eric, dat zijn geen kritische vragen die jij stelt, maar dingen die jij jezelf afvraagt. Als je Laura’s boek en andere verslagen van begin af aan goed had gelezen, was je al heel veel over haar te weten gekomen en dan zou je ook weten dat die zogenaamde kritische vragen van jou, meer met jou te maken hebben dan met haar. Kennelijk heb je die moeite nooit genomen. Trouwens, hoe Laura leeft en zeilt is haar zaak. Waar bemoei je je eigenlijk mee?

  7. Er is al veel geschreven over Laura, in zowel positieve als in negatieve zin. Al zou Laura zich dan nog niet helemaal kunnen meten met oudere zeilrotten zoals Schroder die nogal arrogant over komt, is het toch wel duidelijk dat een jong en ondernemend type als Laura het ver gaat brengen in deze wereld en laten we alsjeblieft zuinig zijn op haar. Of het waar is weet ik niet, maar er doen geruchten de ronde dat ze plannen heeft om zich te gaan vestigen in Nieuw Zeeland. Als dat zo is, waarom zou ze dat doen denk je? Ik zie Laura niet als een nachtkaars uit gaan; daar gaan we zeker meer over horen, maar niet als ze naar de andere kant van de wereld vertrekt. Ze zou niet de eerste zijn die Nederland verlaat.

  8. Iedereen denkt anders over het project van Laura… Ikzelf ben geen zeiler, maar volg de zeilsport wel, en vind het jammer dat die sport niet de media-aandacht krijgt als (b.v.) schaatsen of wielrennen. De columnist heeft gelijk, dat Laura’s project voor die zeilsport meer kansen biedt dan bedreigingen – ook als is Laura’s project dan een toer-tocht en geen wedstrijd-tocht.

    Velen, zowel “binnen” als “buiten” de zeilwereld, zijn van mening dat Laura “gewoon in de schoolbank behoort te zitten”. Een begrijpelijke gedachte, maar Laura heeft voor haar project toch echt toestemming van een rechtbank gekregen. Bovendien ben ik van mening dat jeugdzorg-instanties zich bemoeid hebben met zaken die hen niet aangaan, want bij Laura is nooit sprake geweest van kindermishandeling of –verwaarlozing.

    Maar ik ben, eerlijk gezegd, ook geen fan van solo-zeilen over lange afstanden, laat staan de wereld rond (hoewel de autoriteiten solo-zeilen natuurlijk nooit kunnen, of moeten, verbieden). Of de solist nu kiest voor non-stop via de Kapen Hoorn, de Goede Hoop en Lewin, of kiest voor veel tussenstops met relatief veilige routes en veilige seizoenen (lees Laura)… En of de solist nu een ervaren zeerot is of een puber met groot zeiltalent (lees Laura)… En hoe goed voorbereid ook, en ook al heb je altijd reddingsvest-met-zender om… De risico’s op verwondingen, ziektes, lekkages, enzovoort blijven groot. En een mens heeft nu eenmaal regelmatig (nacht)rust nodig. Als een solotocht mis gaat, moeten anderen – soms hachelijke – reddingsacties ondernemen. Daarom zeg ik: doe zo iets altijd met minstens twee ervaren personen, drie of vier is nog beter.

  9. Het heeft mij steeds verbaasd hoeveel van de negatieve reacties in de discussie over Laura geuit zijn door mensen die helemaal geen persoonlijke kennis of band met haar hadden.
    Waarom winden zij zich op over iemand die ze helemaal niet kennen? Je kunt er tegen zijn dat een te jong meisje een dergelijk avontuur”mag” realiseren maar dat is een algemene stellingname. Nee er werd op een erg onaangename manier ronduit op haar gescholden. Waarom gunnen zoveel mensen die lieve jonge meid die je dochter of vriendin had kunnen zijn haar grote droom niet? Afgunst omdat wij zo’n avontuur niet kunnen hebben? Dit staat wat mij betreft los van de discussie over prestaties of wenselijkheid van zoiets in het algemeen. Maar ik heb steeds gedacht, wat zijn velen van ons toch verschrikkelijk onaardig. Laten de mensen die wél lieve gevoelens en bewondering voor haar hebben zorgen voor een groots onthaal als ónze Laura terug komt in Nederland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *