De zaak Laura Dekker vraagt deze week weer de nodige aandacht. Maar hier even niet, want er spelen nog andere zeilzaken van nationaal belang. De ‘lokale suffertjes’ stonden de afgelopen maanden immers weer vol met nationale zeilkampioenen. Een heuse Nederlands kampioen als buurman is nog steeds het vermelden waard. Althans in beperkte kring. Vaak een leuk stukje geschreven door familie, een clubgenoot of de andere buurman.

Meestal blijkt die kampioen dan de beste van een stuk of wat Nederlanders, die toevallig precies hetzelfde bootje hebben. Aan kampioenen dus geen gebrek, want hoeveel soorten zeilbootjes zijn er niet? Dat bepaalde delen van de zeilwereld intussen zelf ook wat lacherig worden van al ‘die beste zeilers’, blijkt een beetje uit de Goese Sas Trophy, waar gestreden wordt om de ‘Wereldkampioenschappen van de Oosterschelde’. Het leverde inderdaad drie wereldkampioenen op in drie klassen. Vlaamse meligheid? Wel nee! Een roep om de bezem er eens door te halen.

Sommigen van die Nederlandse zeilkampioenen mogen als beloning over de grens gaan zeilen. Regelmatig met de olympische steun van het Watersportverbond. Je vraagt je af hoe het allemaal uit kan. Om uiteindelijk de eer van ons land te verdedigen in een of ander wereldkampioenschap. Iedere kampioen weer in z’n eigen bootje. En doorgaans hoor je er daarna niets meer van. Want er zijn minstens zoveel wereldkampioenschappen als Nederlandse kampioenschappen. In alle soorten en maten. Het vervelende is, dat al die anonieme kampioenen, die er uit voortkomen, opgescheept worden met een gevoel van onderwaardering. Behalve in dat ‘ene suffertje‘, krijgt hun kampioenschap nergens enige publiciteit.

De sportpers mijdt al die klasse-titels, omdat niemand weet wat ze allemaal waard zijn en het antwoord op de vraag ‘wie nu de beste zeiler is’ nog steeds onbeantwoord blijft. In Nauticlink’s ‘special interest’ watersportnieuws, verslaat de nieuwswaarde van die stroom kampioenen nauwelijks meer de ‘gestolen buitenboordmotor’. Het zijn er te veel, en het gebeurt te vaak. Hoe journalisten over al die kampioenen in al die verschillende klassen denken? Ze denken er niet eens meer over! Zo erg is het. ‘t Zijn genegeerde titels zonder waarde geworden. Sneu en verwarrend voor wie het ereschavot haalt. De media hebben helemaal niets tegen de zeilsport, maar ‘t valt gewoon niet te volgen. De sport heeft de wildgroei aan klassen en kampioenen aan zichzelf te wijten. Wat een ratjetoe!

Natuurlijk weten we hoe het zo gekomen is, en begrijpen we hoe de olympische belangen liggen van al die goede zeilers in verschillende bootjes. En hoe verschillend die bootjes wel niet zeilen. En dat alle klassen en bobo’s te belangrijk zijn om zichzelf met NK, EK, of WK en al op te heffen. Tegelijk ontnemen deze pijlers van het Watersportverbond de eigen organisatie de kans om een einde te maken aan die lawine kampioenen en de boel ook internationaal eens op te schudden. Nu houdt de wereldzeilbond ISAF per olympische klasse een ranglijst bij. Dat zijn er nog steeds zes bij de heren en vier bij de dames. Schiet ook niet op. Er moet meer gebeuren om over ‘de beste zeiler’ te kunnen spreken en deze meer impact te geven.

En dat kan, want zeilen is geen atletiek. Het spelletje in al die verschillende klassen is in feite steeds hetzelfde. Daarom is de enige manier om helderheid te scheppen, alle erkende klasse-kampioenschappen van nu overboord te zetten, en daarvoor in de plaats één nieuwe internationale ISAF-éénheidsklasse in het leven te roepen. Een solo-klasse waarvan de bootmaten bereikbaar zijn en blijven voor een grote groep zeilers. Hoogstens aangevuld met een tweemans variant. Alleen in die klassen vinden erkende Nederlandse, Europese, of Wereldkampioenschappen plaats. En uiteraard ook de Olympische Spelen met maximaal twee zeilboten en één surfplank. Klinkt draconisch, maar is niet verkeerd om er achter te komen wie nu de beste zeiler is. Mocht dat de bedoeling zijn.

Nu alleen nog doen. Of dat moeilijk is? Ach, ‘t is crisis en een passende tijd om te saneren. ‘t Is politiek en ‘t kost een paar ego’s, maar ‘t levert ook euro’s op en échte kampioenen. Zeg maar gerust: bekendheden. Er valt eigenlijk nauwelijks een argument tégen te verzinnen. Het zou alle huidige ‘kampioenen’ in elk geval een realistischer beeld van hun eigen prestatie opleveren en hier en daar een misplaatste frustratie schelen. Omdat er maar één de beste kan zijn, inderdaad, de Wereldkampioen Zeilen.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink