De vlucht naar het water is onmiskenbaar. Waarom we zo massaal het water opzoeken? Omdat het land te druk wordt en het risico van het varen drastisch is afgenomen. We hebben GPS om te zien waar we zijn, je hebt nog geen ‘pan-pan’ gezegd, of de KNRM springt bij je aan boord en de averij is er voor de verzekering. Wie doet je wat in je boot?

De overbevolking drukt de massa op natuurlijke wijze ‘de boot in’. Mijn visie is deze: nog een paar miljoen jaar en een groot deel van onze populatie is gewoon weer amfibie of mogelijk vis. Simpelweg terug-ge-evolueerd. Iedere botenbezitter zal straks moeten toegeven, dat het hebben van kieuwen een verademing is! Kan je helemaal niets meer gebeuren. En een paar achterblijvers op het land zullen uitvinden dat deze dramatische ontwikkeling van de mensensoort in feite met de watersport is begonnen. Sterker nog, met deze column!

U had deze optie nog niet voor mogelijk gehouden? Maar het begin van een evolutie valt nooit op. Je moet ook de samenhang willen zien. Ik bedoel dat tegelijk met het stijgen van de zeewaterspiegel de hang naar de waterkant wel heel algemeen is. Wat een toeval. Moet wel voorbestemd zijn. Want het zou logischer zijn, indien we met z’n allen de bergen invluchten. Na de sloep en ‘iedereen een boot’ is ook het ‘wonen aan het water’ nu intussen een rage geworden. En ik voorspel u: het begint met een huis aan het water en eindigt op termijn met een plons en een paar vinnen. Ook zonder dat de zeespiegel stijgt.

Overdreven? Vanzelf! ‘t Zijn zo de gedachten wanneer je over de verschillende watersportbeurzen loopt of de talloze tijdschriften met al dat botenaanbod doorbladert. Want waar blijven al die boten en mensen? Het kan niet anders of we belanden dankzij Natura 2000 ook met de boot versneld in de file.

In onze contreien is de rust op het water voorgoed verdwenen. En met de vrijheid van weleer is het gedaan. Daarvoor in de plaats een brei aan regels. Nodig of overbodig, in elk geval bedacht door een leger aan georganiseerde belangenbehartigers, bedenkers en handhavers van de wet. Je schrikt van het aantal. Zij beweren dat voor u en mij te doen. De rits die me zo te binnen schiet: ANWB, HISWA, Vereniging Beroepschartervaart, Federatie Oud Nederlandse Vaartuigen, Onderwatersportbond, Motorbootclub, Bond van Aangepaste Sporten, Kanobond, Scouting Nederland, Sportvissersfederaties, Vereniging van Toerzeilers, Waterski Bond, Toeristische Kano Bond, KNRM, Vereniging Wadvaarders, Watersportverbond, Ministerie VROM, Ministerie LNV, Ministerie Verkeer en Waterstaat, Ministerie van Economische Zaken, Ministerie van Binnenlandse Zaken, de Waddenvereniging, Natuurmonumenten, Recron. En u kent vast nog wel meer partijen met een natte vinger.

Zo loopt de georganiseerde wereld dus met ons water weg. Aan betutteling valt in al deze drukte dan ook niet meer te ontkomen. Ja, wie stoer is, en in het kielzog van Henk de Velde naar verre kusten vaart. Ik verheug me liever op een beetje creatief schipperen tussen wat moet en kan met daarbij een vleugje burgerlijke ongehoorzaamheid. Da’s ook avontuur. Want wie thuis blijft, moet niet zeuren. In ruil voor alle ingeleverde rust en vrijheid krijg je tenslotte ook een hoop gezelligheid en zekerheid terug…

Maar de drukte blijft wel knagen, als je anders hebt gekend. Laatst bedacht ik in een heldere bui daarom nog andere oplossing: rekening varen. Kun je varen in de ‘spits’ met mooie zonnige dagen en windkracht vier à vijf extra belasten. Alleen nog onder de tien graden, en boven de acht beaufort mag je gratis ‘t water op. Iedereen een apparaatje in de boot. Meteen anti-diefstal. Goed voor de branche, en voorkomt files op het water. Dus m’n plan ‘rekening varen’ meteen naar de HISWA-vereniging gestuurd. Wat denkt u? Hoewel nog buitenadem van de vuilwatertank-lobby, werd ik meteen teruggebeld: wild-enthousiast! Gaan er meteen mee aan de slag. Ach ja, oplossingen genoeg. Zelfs nog zonder kieuwen.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink