Eén van de meest prestigieuze zeilwedstrijden ter wereld is de Mini Transat 6.50. Een wedstrijd voor solozeilers in 6,50 meter kleine zeilbootjes van Frankrijk naar Brazilië met één tussenstop in Funchal, Madeira. Waarom beroemd? Omdat de wedstrijd een berucht verleden heeft, veel toekomstige kampioenen heeft voortgebracht, en de toegestane technische hulpmiddelen beperkt zijn. Een wedstrijd zonder enig contact met de wal. De eenzaamste race, die we kennen.

Terwijl de 13-jarige Laura Dekker eind oktober weer de nodige nationale media-aandacht zal trekken, wanneer de rechtbank het psychologisch onderzoek naar de redelijkheid van haar omstreden ‘wereldomzeilende’ ambitie als tiener zal bespreken, verricht een eenling als ‘oudere jongere’ in totale anonimiteit intussen een opzienbarende zeilprestatie. Hoe? Door als enige Nederlander aan de Transat 2009 mee te doen. Komt bij, dat hij met z’n 54 jaren ook nog verreweg de oudste is van het veld van 84 jonge mannen en vrouwen. Tegen de tijd dat hij in Zuid-Amerika aankomt, kan hij behalve z’n prestatie zelfs meteen z’n 55-ste verjaardag vieren…

Nee ‘t is echt, deze Robert Rosen Jacobson vaart de Mini Transat niet virtueel, maar in real life! Om zijn eigen grenzen te verkennen, zoals hij zelf zegt. Daarvoor heeft hij z’n hele bestaan op z’n kop gezet. Op zich al een stap op die leeftijd. Niet alleen dit jaar, maar al sinds vorig jaar om via deelname aan minder lange – maar nog steeds heftige – soloraces aan de organisatie te bewijzen, dat-ie dus niet zomaar een ouwe mafkees is, maar een serieuze zeiler die tegen de Transat is opgewassen. Overigens zijn die kwalificatie-wedstrijden een vuurproef waaraan alle Transat-deelnemers zich moeten onderwerpen.

Een deelname in alle stilte, want Nederland mag dan wel een watersportland zijn, van heldhaftig oceaanzeilen moeten we minder hebben, dan van knusse olympische baantjes. Op de één of andere manier zitten we ook op een andere golflengte, dan het zeilgekke Frankrijk. We doen dan wel mee aan de Ocean Race (waar ‘toevallig’ geen enkele Franse boot aan meedoet), maar die Ocean Race is nu juist weer net een teamsport, waar het heldendom minder snel de kop opsteekt dan in bijvoorbeeld de Mini Transat of de Vendée Globe, een heroïsche non-stop race om de wereld voor solozeilers. Doet sinds jaar en dag namelijk ook geen Hollander aan mee. Nederland is in tegenstelling tot Frankrijk op het gebied van oceaanzeilen nogal onwetend. Zodoende zeilt Jacobson noodgedwongen met minimale sponsoring, vooral voor eigen rekening.

Des te opvallender is de prestatie van deze topsport-avonturier, die toch ook niet vrij van Oranje gevoelens kan blijven. En helemaal niet, nu hij afgelopen weekend in Funchal als tiende over de finishlijn van de eerste étappe ging. Ja, als t-i-e-n-d-e! ‘Een wereldwonder’ oordeelde hij zelf. De rest van die 4200 mijl kan dus eigenlijk niet meer stuk. Misschien is zijn stille one man show nog wel groter, dan die van deelnemers ondersteund door hele teams. “Als buitenlander en enige Nederlander is het soms meer alleen, dan als je met meerderen van een land of taalgebied bent. Maar ik voel het wel, alsof ik Nederland hier vertegenwoordig. Uiteindelijk hangt het rood-wit-blauw als deelnemend land, dankzij mijn deelname op een van de vlaggenmasten op de kade!”, zegt hij zelf over zijn eenzame positie een paar dagen voor de start.

Nee, de ene droom is de andere niet. Alleen al de uitgesproken ambitie van een 13-jarige tienerzeilster houdt heel het land in haar greep, terwijl de uitgevoerde ambitie én prestatie van een 54-jarige solozeiler in een beroemde zeilwedstrijd nauwelijks een mens lijkt te interesseren. Maar alle drukte rond die Laura Dekker is dan ook een louter opvoedkundige kwestie in een tijdsgewricht en cultuur waarin ‘kinderen geen kinderen meer zouden zijn’, en staat los van de zeiltechnische discussie. Die immers geen discussie is, omdat iedere zeiler weet, dat een ‘wilskrachtig zeilwonder’ van dertien met een beetje geluk én zonder pech in etappes rond de wereld zou kunnen zeilen.

Want zou het Nederland echt om de zeilprestatie gaan, dan zou ook Robert Rosen Jacobson nu al duizenden zeilgekke supporters hebben en zouden we hem bij terugkomst in Nederland groots onthalen. Dan zou de NOS Robert’s binnenkomst half oktober in het Braziliaanse Salvador de Bahia wel live moeten uitzenden. Alsof het damesvoetbal was. U begrijpt welke kant ik op wil: Robert Rosen Jacobson is een held.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink