De eind oktober 2010 afgetreden coach van het Watersportverbond Maurice Paardenkooper beticht in het NRC van afgelopen 11 december zijn voormalig werkgever van een grenzeloos amateurisme: “De zeilers zijn professioneler dan de mensen erom heen”. Het Watersportverbond zou lijden aan een gebrek aan visie en besluitenloosheid. Wegens al deze onmacht omschrijft hij de sfeer als ‘slecht’. Er zou geen beleid zijn. “Iedereen was overal mee bezig, ikke, ikke ikke. Ze maken er een puinzooi van.”

Natuurlijk is het niet helemaal in de haak, de noodklok pas na vertrek zo hard te luiden, maar voor de buitenwereld is het wel een mooie kans om zo een kijkje in de perperdure medaille-keuken te krijgen. Paardenkooper geeft een beeld van het Verbond als stuurloos schip. En sinds afgelopen week blijkt dat technisch directeur Hans Bouscholte op medische gronden nu ook nog op non-actief is gesteld en ziek thuis zit (omdat hij het ‘rustiger aan moet doen’), lijkt er een kern van waarheid in te zitten. ‘De prijs van de medaille‘ is nog hoger dan gedacht.

Misschien is het Verbond wel meer dan we vermoeden in de financiële klauwen geraakt van het medaille-zuchtige NOC*NSF. Minder medailles is minder geld! Want waarom zou het Verbond het niet laten bij de volmaakte zorg voor één olympische boot, voor mijn part een laser en misschien nog één met stuurman en fokkenist? Als de ‘professionele’ voorbereiding dan per zeilklasse zoveel moet kosten, kun je het aantal klassen maar beter beperken. ‘t Is ook waanzin, tien olympische plakken voor één en hetzelfde zeilspelletje. Een erfenis uit het verleden, waar we vanaf moeten.

Ook sporten kunnen veranderen. Als organisaties dan toch hardnekkig blijven vasthouden aan ‘het oude’, is dat meteen de reden, dat het maar bijft doorrommelen rond het olympisch zeilen. De Nederlander Jeroen Pels draagt als secretaris van de ISAF (de internationale zeilfederatie) deze maand ook zijn steentje bij aan die onrust door in SailReport nog eens uitgebreid de geruchten tegen te spreken, dat de hele olympische status van de zeilsport in gevaar zou zijn. Dat laatste was voor mij een nieuwtje en een verrassing. Is de redding dus nabij? Of komt er een halfzachte oplossing, wanneer niemand er meer op zit te wachten?

Want de zeilsport zelf wacht niet. Dankzij techniek, media en publiek zit het oceaanzeilen wereldwijd ‘in de lift’ en trekt steeds meer aandacht. Het is bij uitstek de discipline die wél helden kweekt. Gewoon vanwege het risico, de onmenselijke prestaties en het zichtbaar lijden. Zo simpel werkt dat. In tegenstelling tot voorafgaande jaren moet ons land op 5 november 2011 in Alicante bij de start van de Volvo Ocean Race echter verstek laten gaan. Er komt geen Nederlandse boot, of er moet een wonder gebeuren.

En dat is jammer, want in deze tak van topsport zijn genoeg Nederlanders druk bezig een wereldwijde faam op te bouwen: Bouwe Bekking, Peter van Niekerk, Pieter van Nieuwenhuyzen, en Wouter Verbraak. En oceaanzeiler Dirk de Ridder werd dan wel geen wereldkampioen in de Star, maar hij won in 2010 met BMW Oracle wél de America’s Cup en mocht bij Obama op bezoek. Paardenkooper noemt hem als voorbeeld, wanneer hij spreekt over zijn teleurstelling dat het oceaanzeilen in Nederland nu achterblijft. Er mag voor de olympische zeilsport dan een oeroude structuur liggen, de publieke belangstelling voor de olympische baan mist overduidelijk. Daar helpt geen match racen aan. Voor het oceaanzeilen ligt dat anders. Dat is in Frankrijk al bewezen.

Versterkt door het olympisch geruzie en geneuzel groeit er voor veel zeilliefhebbers iets scheef in de beleving van die gulzige olympische geldpomp van het Watersportverbond. Door als eerste stap een gedeelte van haar sponsoring over te hevelen van het olympisch zeilen naar het oceaanzeilen, bijvoorbeeld naar de Mini Transat 650 van Robert Rosen Jacobson of Christa ten Brinke en Ysbrand Endt, zou Delta Lloyd bewijzen de zeilsport en haar doelgroep pas echt te begrijpen.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink