Als ‘t goed is, liggen de watersportwinkels nu tot aan de nok vol met koopwaar. Duurt maar een paar weken. Dankzij het ‘just in time’ management van de moderne ondernemer. Dus zo laat mogelijk de spullen in huis, en zo snel mogelijk er weer uit. Als het kan éérst betaald worden, en dan pas je leverancier betalen. Ik hoorde laatst dat deze praktijk in de detailhandel steeds gewoner gaat worden. Het draait in de winkel niet meer alleen om wat de klant wil, het draait meer en meer om de ‘omloopsnelheid’ van wat er weggestouwd kan worden.

Ook de watersportindustrie perst – al dan niet rechtstreeks vanuit China – in korte tijd zoveel produkten de markt in, dat het steeds moeilijker wordt elk produkt ook goed onder de aandacht van de potentiële koper te brengen. Terwijl de beste garantie voor een impulsieve aankoop natuurlijk de winkel blijft. Kijken, kopen, en meteen hebben. We leven in een tijd dat vraag wordt gecreëerd. Wachten op de consument deden ze vroeger al lang genoeg. Die aanwezigheid in de winkel is voor producenten en importeurs zo belangrijk, dat zij onder druk van grote aantallen en verplichte afnames hun eigen produkten steeds makkelijker ‘in consignatie’ geven. Dit betekent dat de winkelier zijn leverancier pas betaalt, wanneer het produkt verkocht en betaald is.

Vroeger was het in consignatie geven eerder een ‘gunst’ van de rijke leverancier, die een startende middenstander in het zadel hielp en zo een netwerk van dankbare afnemers opbouwde. Nu lijken de rollen zowat omgekeerd en weigert de winkelier goederen die hij ‘ouderwets’ moet inkopen, onder het motto ‘voor jou tien anderen’. En ‘t is vaak nog waar ook. Het gevolg van overproduktie. Voor de leverancier ontstaat zo de keus letterlijk te investeren in de winkel, of met z’n spullen te blijven zitten. Als deze trend doorzet, moet de leverancier straks én dure schapruimte huren bij de winkelier, én z’n marge afstaan. Is het gek dat veel producenten de consument dan maar rechtstreeks opzoeken via het internet? Het aantal Nederlandse watersport webwinkels is sterk groeiend. In Nauticlink registreerden wij er over de honderd. Gefaciliteerd door de groothandels. Maar wie er rijk van wordt? Een enkeling.

We leven in onze ‘global village’ met een overdaad aan spullen waarvan het grootste deel uit de ‘produktiewijk’ China komt. Alles is gericht op schaalvergroting. We praten niet meer over ‘zoveel stuks’, niet meer over zoveel ‘dozen’, of ‘pallets’, nee we praten over ‘containers’. Wie nog in doosjes bestelt, is een looser of doet met ‘kleintjes’ zaken. Groeien moet. De watersportsector doet onder dit produktieregime niet meer onder voor andere sectoren en is ook volop in beweging. Rollen wijzigen, ‘t ondernemersrisico is ‘on the move’. Er komen samenwerkingen bij (Aquaseven) of namen veranderen – de LCW-groep heet nu voortaan Watersportkring.

Hoe dat afloopt? Ergens zal het tij de overproduktie toch keren. Maar waar en wanneer? Sneller dan wij denken, want in feite staan we al met de rug tegen de muur. Rest ons alleen nog op onze schreden terug te keren. Zelfs het marketing en mediavakblad Adformatie deelt mee in de recente economische zorgen van de rijke G7 landen en de helaas dit jaar overleden – ‘en achteraf toch wel‘ – visionaire Eckart Wintzen, die zei: “Ons bruto mondiaal product moet met factor vijf groeien, dus claimen we ook vijf keer zoveel grondstof en produceren we vijf keer zoveel zooi.” En ook: “Op zoek naar het paradijs stampen we het met z’n allen kapot.”

Praten we elkaar zo juist verder de put in? En lijkt u zo’n verhaal met een slechte afloop hier niet op z’n plaats? Kan zijn, maar soms moet je gebruik maken van alle middelen die je hebt om erger te voorkomen. Het is toch van de zotte dat, terwijl een deel van de wereldbevolking in opstand komt tegen de voedselprijzen en krepeert van de honger, de ‘old school’ landbouwgrond bestemt voor de produktie van… biobrandstoffen om uw en mijn boot nog even langer te laten doorvaren.

Wat u en ik als eenling kunnen doen om deze dol gedraaide machine te stoppen? Weinig. Een beetje minder ‘zooi’ kopen en consumeren volgens Wintzen. Meer zeilen en meer ankeren (..). Maar ja, met van die anti-consumptie adviezen jaag je het hele systeem al snel tegen je in ‘t harnas. Dus hou ik het ook maar bij deze ene keer… Nauticlink moet tenslotte ook verder. Zo ingewikkeld ligt dat.

En misschien maakt u in stilte al wel de brandstofkeus tussen autokilometers of motormijlen met de boot. Hoeft u helemaal geen jachtradar, die u toch niet mag gebruiken op IJsselmeer, Waddenzee of Zeeuwse Delta. En blèrt u al lang niet meer vol gas met 25 knopen van de Oranjesluizen naar Enkhuizen. U bedenkt het zelf allemaal veel beter. Heeft dit zorgelijke column-pje in de hobbysfeer toch z’n werk gedaan. Want gedeelde zorg is halve zorg. Het komt dus vast wel goed… Ik wens u daarom een energiezuinig en mooi vaarseizoen met niet teveel ‘zooi‘ aan boord!

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink