Container blues: oceaanzeilen steeds meer Russisch roulette

Dat zeilraces en recordpogingen over oceanen een zeker gevaar met zich meebrengen is een open deur. En helemaal nu de draagvleugels de snelheden van de boten doen toenemen. De zoektocht naar de lichtst mogelijke constructie van de romp, bestand tegen de veel hardere klappen van het water door de verhoogde foilende topsnelheden, is nog maar net begonnen. Wat op de tekentafel zou moeten voldoen, legt in de praktijk van de Vendée Globe het loodje. Van de splinternieuwe Hugo Boss van Alex Thomson bleek de middenbalk voorin niet bestand tegen de kracht van het water, en Kevin Escoffier zag zijn boot zinken, nadat de boeg ‘haaks op de romp’ (..) uit een golf tevoorschijn kwam. Ondanks de 200 kilo koolstof waarmee hij z’n boot had gewapend tegen de directe en indirecte effecten van de foils. En afgelopen woensdag melde Thomas Ruyant – op dat moment in tweede positie – water in de boeg van zijn LinkedOut. Toch lijken dit op termijn beteugelbare problemen, die bij een ontwikkelklasse horen. Een ander gevaar is veel bedreigender en niet zo snel oplosbaar.

Dat is de op alle oceanen ronddrijvende rommel als gedumpte oliedrums, verloren containers en hun vrijgekomen inhoud. Team Gitana klapte eind november tijdens haar recordpoging het Jules Verne record te verbeteren op zo’n UFO (in dit geval een Unidentified Floating Object). In de Vendée Globe schakelde deze ‘onbekende drijvende voorwerpen’ zowel Sam Davies (Initiatives Coeur), Sébastien Simon (Arkea Papre) als de op dat moment op kop varende Charlie Dalin (APIVIA) uit. De eerste twee wisten ondanks binnenkomend water ‘op lage snelheid’ Kaapstad te bereiken. High performance oceaanzeilen ontwikkelt snelheden van 50 kilometer per uur en meer. Omstandigheden waaronder je dat wrakspul niet zo maar even vermijdt. En zeker niet ’s nachts. Het enige dat je kunt doen, is hopen en bidden dat dit Russisch roulette je zal sparen.

Afgelopen maand stuurde Rens Groenendijk als reactie op het Vendée Globe nieuws op Nauticlink dit bericht (hier later op Schuttevaer en in het Nieuwsblad Transport). Het containerschip ONE Apus zou afgelopen 30 november in een storm ten noordwesten van Hawaii in één klap 1900 containers (waarvan een 40-tal met een gevaarlijke lading) verloren hebben. Op Twitter staan spectaculaire foto’s van de chaos aan boord. Daarmee in vergelijking is de schade van de 342 verloren containers van de MSC Zoe of de mogelijk verloren containers van deze maand bij de Wadden nog relatief klein. Toch was het ONE Apus ongeluk voor de rest van de Nederlandse pers niet belangrijk genoeg om er aandacht aan te besteden (waarschijnlijk ‘te ver van huis’ of ‘te gewoon’…). Tenminste op basis van Google.

In dit verband geeft de ‘History of Cargo Loss’ aan het slot van het Gcaptain-artikel een ontluisterende inkijk op het containervervoer over zee. De afgelopen twaalf jaar registreert het World Shipping Council (PDF) jaarlijks gemiddeld 1342 overboord geslagen containers in zee. Maar dat zijn slechts de officieel geregistreerde gevallen. Van veel containers zullen wij het nooit weten. Het record van in één keer op zee verloren containers komt overigens toe aan de MOL Comfort die in 2013 op de Indische Oceaan deels afbrandde en zonk. Hierbij verdween de totale lading van 4.293 containers.

Met deze wetenschap lijkt het bijna een groter wonder de wereld te kunnen omzeilen zónder één van deze wrakstukken of hun inhoud te raken, dan er letterlijk op stuk te varen. Zeker wanneer je al die verloren containers van de afgelopen jaren bij elkaar optelt. Want in gezonken staat mag het gevaar dan wel geweken lijken, eenmaal doorgeroest zou allerhande drijvend materiaal uit zo’n container zo maar weer de oppervlakte kunnen bereiken. Met dit in het achterhoofd tóch volle bak gaan, is geen sinecure. Je moet maar durven. Dus petje af voor de deelnemers aan oceaanraces en recordpogingen, die min of meer ‘in the blind’ met 20 tot 35 knopen door en over het water vliegen, in het besef elk moment op een UFO te kunnen crashen…

Ik wens u een zo vrolijk mogelijke Kerst, jaarwisseling en een goed 2021!

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
opstapper van Nauticlink

21/12/2020

Eén gedachte over “Container blues: oceaanzeilen steeds meer Russisch roulette”

  1. Ook een Kerst-groet van deze kant.
    Het beschreven probleem is inderdaad heel groot.
    Niet alleen op zee, ook in de ruimte laten we van alles rondslingeren.
    Maar op zee moet je niet steeds sneller willen varen, een drijvend voorwerk moet gespot en omzeild kunnen worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *