Dat ‘kan-niet-kapot-gevoel’ dat alles kapot maakt

Het was een mooie hete maand juli. Maar ook een slechte. Talloze boten zijn weer in brand gevlogen, en alleen al in juli eiste de watersport in vier dagen tijd drie doden in drie noodlottige gebeurtenissen. Volgde in augustus een dodelijk ongeval bij Rotterdam opnieuw veroorzaakt door iemand met een (te) snelle boot. En afgelopen zaterdag voer op de Maas een jetskiër een 23-jarige vrouw dood. Een tol, die Mount Everest-achtige proporties begint aan te nemen. Te veel PK’s lijken in handen van mannen (ja, altijd mannen…), die daar niet tegen bestand zijn. Hoewel iedereen weet, wie of wat de veroorzakers zijn (snelvarende losbollen meestal nog mét vaarbewijs ook (..) plus gas- en brandstoflekkages), neemt het aantal ongevallen eerder toe dan af. Hoe hardleers – of zoals u wilt, hoe dom kunnen mensen op het water zijn?

Afgelopen maand luidt de burgemeester van Wageningen de noodklok over het gevaarlijke gedrag van jetski’s, speedboten en waterscooters. De jetskiër: “We moeten toch fun maken met z’n allen…?” Hoezo ‘met z’n allen‘? Er zitten maar weinig mensen op zijn fun en herrie te wachten. Wie naar de beelden kijkt, begrijpt dat de kleinste misser moeiteloos tot weer een nieuw drama kan leiden. “Wat ik spannend vond is, als ze zo dicht langs die boten gaan…”, zegt een vrouw die – mogelijk onverzekerd – even op de jetski mee mocht. Let wel: we hebben het hier op de Rijn over reusachtige rijnaken… Watersporters? Nee, eerder zielige types, die voor het eigen plezier hun medemens angst aanjagen en willen imponeren.

De meeste incidenten op het water zijn hardnekkig. Ze trekken zich niets aan van vaarbewijzen, regelgeving en herhaalde adviezen. Er komt werkelijk geen eind aan dit type ongelukken. Hiermee onderscheiden watersporters zich overigens nauwelijks van weggebruikers (die blijven doorgaans ook maar crashen om dezelfde oorzaak als te hard, te dicht op elkaar, te ongeconcentreerd of onder invloed van alcohol of drugs rijden). Zelfs al willen we het vaarverkeer regelen met nog meer wetten, regels, registratienummers, vaarbewijzen, en campagnes, het zal de praktijk dus niet veel helpen. Het leeuwendeel van de incidenten op het water is nu eenmaal het gevolg van domme zelfoverschatting en ego-tripperij, of door een gebrek aan onderhoud (in dit kader: van welk jaar is uw gasslang?).

De zo vaak geprezen ‘vrijheid op het water’ is misschien wel mede de oorzaak van het misplaatste ‘kan niet kapot gevoel‘ en de ‘wie doet me wat?’-euphorie. Een giftige combinatie, die kan leiden tot verkeerde inschattingen, misplaatst stuntman-gedrag en achterstallig onderhoud. De enige afdoende oplossing is een diender naast iedere snelvaarder en een jaarlijkse APK van de boot. Maar dan is het mooi gedaan met die geroemde vrijheid. Het laatste dat we willen.

Meer aandacht voor het snelvaren in het Vaarbewijs examen zal weinig helpen. Het is veel meer een probleem van onze huidige cultuur, die individueel genot en snelheid op de eerste plaats zet. Als de rest daarvoor moet wijken, ben je goed bezig… En achterstallig onderhoud van motor en gasinstallatie (‘Omdat het nog altijd goed is gegaan…’), is het simpele gevolg van een overdosis natuurlijk gemakzucht.

Doe daar maar eens iets aan. Je kunt natuurlijk bij jezelf te rade gaan (..), maar de kans is klein, dat de risicogroep roekeloze vaarders dit soort verhalen zal lezen. Los daarvan kun je de motorenmarkt met zijn steeds ruimere aanbod aan PK’s ‘voor iedereen’ ook niet zomaar aan banden leggen. Foute stuurmannen aanspreken op hun gedrag, of – minder manmoedig – op tijd 112 bellen, blijft als enige persoonlijke bijdrage aan een oplossing over. Nu ja, als het gaat om de snelvaarproblematiek. Want je kunt natuurlijk ook altijd nog je eigen gasslang en brandstofcircuit (laten) controleren, voordat de politie dat doet om de oorzaak van de fatale explosie en brand te achterhalen.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

26/08/2019

4 gedachten over “Dat ‘kan-niet-kapot-gevoel’ dat alles kapot maakt”

  1. Bert Kuipers,

    Een verhaal uit het leven gegrepen ,ik vaar vijftig jaar en mensen die overal maling aan hebben waren er toen ook al.
    Maar de laatste jaren is de overlast zoals de heer kuipers beschrijft enorm toegenomen het zijn vooral diegenen die voldoende financiële middelen hebben die maling aan een ander hebben ook diegenen met grote jachten kunnen er wat van te snel varen hekgolven die zeer hinderlijk zijn en als men wil aanleggen weet men niet hoe dat hoort.
    Ik beschrijf maar een paar situaties omdat het meeste al besproken is.
    Het is jammer dat er mensen zijn die een leuke sport voor anderen met vaak hele ernstige gevolgen weten te verzieken, de huidige mentaliteit ikke ikke ikke en de rest kan ……

    even goed blijven genieten

    met vriendelike groeten.
    P.M.Vermeulen.

  2. Zeer herkenbaar verhaal.
    Is weinig aan te doen en speelt op vele fronten.
    Regelgeving versus handhaving.
    Maar wie een gasinstallatie aan boord heeft, mag hem van mij verplicht elke 2 jaar laten keuren.
    Dit ter bescherming van de eigenaar en zijn buren.

  3. Een toenemend probleem prima verwoord.
    Ik begrijp niet dat de overheid niet ingrijpt.
    Voor het “genot” van slechts een minderheid moet een meerderheid het onderspit delven.

  4. Tot aan 1992- toen het “staatsvaarbewijs” kwam- heeft de Nederlandse Waterskibond duizenden mensen letterlijk leren varen in snelle boten omdat het toen onmogelijk was om bv. op de Brasem te varen zonder dat NWWB Praktijkvaarbewijs.
    Nu denkt iedereen die zijn (theoretisch) vaarbewijs heeft dat ie kan varen en is met geen mogelijkheid te bewegen om praktijklessen te nemen want: “waar hep dat nou voor nodig”. Dat frustreert enorm maar ik weet niet hoe dat te doorbreken.
    Ad Kraakman
    vz. vaarcie NWWB

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *