Een uit de hand gelopen avontuur

Op de grens van een extreme onderneming en gezond verstand wil nog wel eens de schreeuw van een probleem doorklinken. Laura Dekker is op die basis destijds in dat mistige ‘No Man’s Land’ terecht gekomen, waar iedereen van alles dacht te horen. Toen bleek achteraf dat er in werkelijkheid eigenlijk weinig aan de hand was. Nu roept de expeditie van Yvan Bourgnon (1971), die de wereld solo tracht te omzeilen per open sportcatamaran, weer dezelfde vraag op. Is die man in de fuik van z’n midlife-expeditie ‘koers en kluts’ kwijt geraakt, of toch nog wel goed bij z’n hoofd?

Het bericht dat de Zwitser uitgerekend op eerste kerstdag zijn risicovolle tocht wil voortzetten, voedt de twijfels. Temeer omdat hij net daarvoor bij aankomst op Martinique had toegegeven halverwege z’n eerste oceaan al bijna te zijn verdronken. Zelfsdoders zijn ondanks hun levensmoeheid tenslotte wel vaker op zoek naar een dramatisch of spectaculair randje rond hun daad. Stel dat Bourgnon onder invloed van de gebeurtenissen inderdaad een gevaar voor zichzelf is geworden. Dan zou de burgemeester van Fort de France de eenzame waaghals zelfs moeten laten opnemen in plaats van vrolijk uitzwaaien.

Eerst de feiten. Bourgnon is bepaald geen onnozele hals en niet voor een kleintje vervaard. Hij won in 1995 de Mini Transat, in 1997 de Fastnet en de Transat Jacques Vabre – waaraan hij een aantal keren meedeed, leed schipbreuk in de route du Rhum (2002), deed Atlantische recordpogingen en rondde in 2012 met een Nacra F20 in 60 uur Kaap Hoorn. En dat is maar een greep uit z’n palmares. De laatste jaren beperkten zijn activiteiten zich vooral tot de wereld van de kleine catamarans. De huidige wereldtoer solo te moeten maken is echter nooit zijn bedoeling geweest. Op 5 oktober is Bourgnon zijn gewaagde tocht namelijk in Frankrijk samen met z’n maat Vincent Beauvarlet begonnen. Dat zijn metgezel het op de Canarische Eilanden wel voor gezien hield (en met hem ook hoofdsponsor SMA BTP), had hij ook niet kunnen weten.

Voor Bourgnon ontstond daar plotseling de spagaat door te zeilen of het hele project af te blazen. Met het risico in een zwart gat te belanden. Hij monteerde een soortement stuurautomaat en vertrok op 20 november in stilte. Een besluit, dat pas drie dagen na vertrek bekend werd. “Om er zeker van te blijven, dat het een juist besluit was…” De tocht is vanwege de terugtrekking van de sponsor nu wat versnipperd te volgen via verschillende sites: hier, hier, Facebook, hier en de nu enige ‘officiële site’ hier.

Op 10 december komt Bourgnon met een gespleten masttop in Martinique aan. Een dag later geeft hij toe midden op de oceaan omgeslagen te zijn, en onder zijn boot vast te hebben gezeten. Aangelijnd. Een traumatisch ervaring die hem bijna het leven heeft gekost. Het was op het nippertje. Twee uur bezig geweest om z’n boot recht te krijgen. Het kost hem naar eigen zeggen nu moeite die momenten te vergeten. Desondanks zegt hij zijn boot te zullen repareren en uitgerekend op kerstdag weer te vertrekken richting Panama. Bourgnon is getrouwd en heeft twee zoons van 12 en 14.

Deze gewaagde expeditie heeft intussen veel van een uit de hand gelopen avontuur gekregen. Want laten we wel zijn: jezelf zonder bescherming vastgesnoerd op je trampoline slapend over de oceaan laten zeilen, heeft toch vooral iets masochistisch. Zou het Bourgnon lukken in z’n uppie op z’n catamaran heelhuids rond de wereld te zeilen, dan geldt dat terecht als een opmerkelijke prestatie. Dan zal hij voor z’n bijzondere wilskracht (dat klinkt sympathieker dan koppigheid) ook geëerd worden als een held.

En mocht het toch Bourgnon’s laatste kerst worden, dan heeft hij er nu in elk geval een paar dagen langer over kunnen nadenken. Soms kun je zo’n volwassen schreeuw – als je ‘m al hoort – maar beter laten gaan. Soms lossen problemen zich op een boot op. Bovendien gaan heldendom en verstand wel vaker niet hand in hand.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

18/12/2013

Eén gedachte over “Een uit de hand gelopen avontuur”

  1. Geachte heer Kuijpers,

    Ik heb een aantal van uw columns gelezen en ik vraag me af of het zeurderige, negatieve toontje in uw columns bedoeld is als humorvorm? Ik mag het hopen, al ontgaat mij deze vorm van humor.
    Ook poneert u nogal snel iets als onderbouwend “feit”, terwijl het slechts uw niet onderbouwde mening is.
    Nu zou dat allemaal niet zo erg zijn als u daarbij niet in vrijwel elke column probeert om anderen in een negatief daglicht te stellen. Het ergert me voldoende om deze reaktie te plaatsen.

    mvg,
    Harry

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *