Gratis KNRM een aflopende erfenis uit het verleden?

Afgelopen maand kwam ik op de Vlaamse site Focus WTV een berichtje tegen, dat een nieuwe tijd kan inluiden voor hulp op zee en open water: “Kitesurfers en andere watersporters moeten binnenkort zelf de factuur voor de hulpverlening betalen, als ze op zee gaan bij windsnelheden van zeven beaufort of meer…”.

Voeg daarbij de reddingsactie van 663.000 dollar voor een Amerikaans vertrekkers-gezinnetje, het vreemde geval van de vermiste Belgische visser, en de eveneens omvangrijke KNRM-operatie voor de twee onderkoelde, aan de dood ontsnapte kiters, negen kilometer uit de kust van Voorne Putten. Eén van de kiters meldde bij Pauw en Witteman nog doodleuk ‘dat-ie morgen wéér ging…’. En natuurlijk de continue stroom jachtjes die ‘een beetje hulp‘ nodig hebben. De vraag hoe lang de KNRM haar onovertroffen diensten gratis kan blijven aanbieden, wordt daarmee wel actueel. Het is een gevoelig onderwerp, omdat watersporters natuurlijk graag gratis en zonder al te veel administratieve rompslomp op hulp of redding van boot en bemanning willen blijven rekenen. Maar is dat ongelimiteerd gratis geholpen of gered worden nog wel een realistische gedachte?

In 1824 is de voorloper van de KNRM uit humaan oogpunt opgericht om arme drommels uit de masten van hun gestrande zeilschip te plukken. Zij waren op zee om brood op de plank te krijgen. Hun aantal staat in geen verhouding tot het hoge aantal pleziervaarders en kiters dat nu ‘in nood’ raakt. Want nu varen we bij weer en ontij massaal recreatief uit. Niet gehinderd door veel ervaring en met de blik op de elektronica. Het materiaal is gedegen, CE gemarkeerd en ‘grenzen zijn er om verlegd te worden’. Stoer en moet kunnen. We gaan op safe, want we weten in Nederland dat de reddingboot heel nabij is.

Hoeveel mensen zouden hun vaargedrag niet aanpassen, als er nu eens géén KNRM was? De jachthavens aan IJsselmeer, Wadden- of Noordzeekust zouden mudvol blijven op dagen met veel wind. Wij rekenen met z’n allen op een vrijwilligersorganisatie, die zich erop voorstaat geen subsidies te krijgen, maar tegelijkertijd alle zeilen moet bijzetten om de begroting rond te krijgen en her en der ook geen vrijwilligers meer vindt om het zeer moderne materiaal zeven dagen in de week 24 uur belangenloos te bemannen.

Omdat er veel liefdadige concurrentie is, is het werven van fondsen daar in IJmuiden zodoende noodgedwongen een tweede speerpunt geworden. En alle technieken die daar bij horen. Er wordt heel wat gesoebat om een legaatje. De organisatie mag dan veel bezit hebben, de globaal vijftig man die fulltime in dienst zijn moeten tenslotte ook betaald worden. Een ideële organisatie (dat eigenlijk een gewoon bedrijf is) met vijftig man en duur materiaal, dat z’n ‘product’ gratis weggeeft, is heden ten dage geen vanzelfsprekendheid meer. Tijden veranderen nu eenmaal. Zal het onbaatzuchtig imago van de KNRM ook in de toekomst borg kunnen blijven staan voor voldoende vrijwillige donaties en legaten?

Het zou wel eens zo kunnen zijn, dat de KNRM zich toch massaal laat ‘misbruiken’ door de pleziervaart en kitende recreanten op het open water. En het vroeg of laat onvermijdelijk wordt, dat de organisatie meer zal moeten gaan leunen op het ‘profijtbeginsel’ dan op donaties. Dat wil zeggen dat degenen, die direct baat hebben bij haar diensten ook voor de extra kosten opdraaien.

En inderdaad ja, dan zal u na een motorpechje niet alleen een formulier moeten invullen, of op vrijwillige basis ‘Redder aan de Wal’ kunnen worden, maar krijgt u gewoon de rekening thuisgestuurd. En kunt u uw verzekering er op aanspreken. Dan betalen we op termijn misschien wel een hogere verzekeringspremie, maar komt de KNRM in economisch opzicht in logischer vaarwater. Zo’n systeem zou de recreatieve schipper ook tot meer onderhoud en goed zeemanschap kunnen dwingen. Dus misschien valt het met die hogere premie dan ook wel weer mee.

Er zijn tal van denkrichtingen om het reddingswezen met haar tijd mee te laten evolueren. De KNRM zou ook kunnen kiezen voor het model van de ANWB met haar Wegenwacht. Een soort verzekeringsvorm, waarbij iedereen wordt geholpen, maar leden een financieel voordeel genieten. De KNRM zou als nutsvoorziening kunnen opgaan in de Kustwacht. Maar ja, dan betaalt de gemeenschap weer… Eén ding lijkt mij zeker: het gemak waarmee Jan en alleman onder alle omstandigheden zonder enig financieel gevolg of enige beperking een beroep kan doen op het huidige reddingswezen, heeft na bijna 200 jaar zijn langste tijd gehad. Vast niet alleen in België.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

21/04/2014

13 gedachten over “Gratis KNRM een aflopende erfenis uit het verleden?”

  1. Ik vind , dat kitesurfers ongeoorloofde risico’s nemen en er worden vele uit zee geplukt.
    Daar zullen ze voor moeten dokken.
    Had die kitesurfer overigens geen telefoon bij zich? Helemaal onverantwoordelijk. Ik weet , dat veel kiters een telefoon bij zich hebben, waar het noodoproepnummer al onder de groene knop zit door twee keer te drukken. Absurd.

  2. betalen voor KNRM? Als het echt stormt wil je er gewoon op kunnen rekenen. Ik zie veel meeer nodeloze acties bij windkracht 4 a 5, kijk maar naar de reddingsstatistieken. Zoals Hans Vandersmissen jaren geleden al aangaf zijn er veel watersporters die het onderscheid niet kunnen maken tussen ongemak en nood, en die roepen bij een stevige bries en panikerende bemanning massaal de hulp van KNRM in. Daar zit volgens mij de echte verspilling.
    Idee; bijdrage voor KNRM opnemen in de polis van de verzekering?

  3. Bert,
    Ik denk dat je op termijn gelijk krijgt. De situatie waarbij watersporters het een vanzelfsprekendheid vinden om hulp van een berger te weigeren (terwijl die hulp veelal vergoed wordt door de verzekering) om de gratis hulp van de KNRM af te wachten heeft mij niet alleen verbaasd, maar ik erger me ook vaak aan dergelijke berichten. De KNRM moet varen, ook als het een typisch gevalletje wegenwachthulp is, waarbij geen gevaar voor schip en bemanning is, alleen ongemak. Mij bekruipt dan vaak het gevoel dat de onachtzamen teren op mijn Redder aan de Wal bijdrages.

  4. Interessant stuk Bert!
    Er moet zeker iets gebeuren. Het wegenwacht idee heb ik ook eens geopperd in de Polyclassic Zeiler.
    Jouw opmerkingen over niet voorbereide jachtvaarders zou ik wat willen nuanceren. Tenslotte gaat het maar over een klein deel onervarenen/onverantwoordelijken van het grote legioen.
    De ANWB zou de handschoen bedt eens kunnen opnemen. Tenslotte hebben zij al samenwerking met een soort botenwacht. Een andere markt is die van de papieren zeekaarten. In de VS is onlangs het vastgeroeste dure en onhandige systeem met succes opengebroken met “print on
    demand”. Ook hier zou de ANWB iets voor de consument kunnen veranderen.
    Vriendelijke groeten,
    Rob Kloosterman

  5. Ik vind een vergelijking met de wegenwacht niet opgaan. Met pech langs de weg staan levert geen levensgevaar op, maar met een omgevallen mast op zee kan het dat wel zijn en is hulp nodig. Daar betaal ik al ruim 40 jaar een vrijwillige bijdrage voor en ben ik geen lid van de wegenwacht. Gelukkig heb ik er nog nooit gebruik van de KNRM hoeven maken en dat wil ik graag zo houden. Maar als ik dan een keer hulp nodig heb die echt nodig is, dan vind ik dat ik kosteloos door de KNRM moet worden geholpen. Als er verwijtbaar te snel hulp is ingeroepen, dan vind ik een financiele bijdrage aan de aktie meer dan terecht.

  6. Ik ben het helemaal eens met de stelling dat de “risiconemer” betaalt. Als mensen risico’s nemen zoals bijvoorbeeld de kiters en bootbezitters die niets of weinig aan onderhoud doen van hun boot doen, en de gemeenschap moet daar voor opdraaien, dan is de redelijkheid weg. Ik sta achter je, Bert.

  7. De hulp aan watersporters en professionals is goed georganiseerd, aanvullende dienstverlening is overbodig. Dat mensen hun zaken (wat betreft techniek en vaardigheden) goed voor elkaar moeten hebben staat buiten kijf (stel een vaarbewijs verplicht). Eventuele hulpverlening moet financieel goed zijn geregeld. Een instrument daarvoor is een vorm van vaarbelasting waarvan onderhoud en hulpverlening (deels) kan worden gefinancierd.

  8. Ik snap je overwegingen maar ik denk dat je een ding vergeet: de vrijwilligers. Zowel voor de vrijwilligers zelf is het onbaatzuchtig helpen de belangrijkste reden zich 24/7 in te zetten. Maar ook een bijna even groot aantal werkgevers heeft de kosteloze dienstverlening als reden om er mee in te stemmen dat de vrijwilliger, niet of te laat komt, of zelfs gewoon weg rent. Op het moment dat de werkgever verlies lijdt terwijl zij werkgever voor de knrm een factuur uitschrijft is het snel uit met deze steun. En dan is het einde van de organisatie snel in zicht.

  9. Interessant artikel met een gedachtengang die ik goed volgen kan. KNRM en RNLI zijn fantastische instellingen die veel goed werk doen. Wij ondersteunen beide. Dat weerhoudt ons er niet van een discussie te hebben over de financiering en daarmee de toekomst van deze instellingen, zolang we de gevoelens en motivatie van de vrijwilligers niet aantasten. Veel van deze mensen lijken juist door het feit dat ze vrijwilligers in teamverband met de allerbeste spullen werkend zijn, zo klaar te staan. Maar al dat gratis gered worden van mensen die onvoorbereid of met meer Red Bull dan bloed in hun aderen het water op gaan, irriteert ons tot kritische geluiden.

  10. Helemaal mee eens laten betalen altijd, als men gered is of om hulp heeft gevraagd.

    Standaard tarieven maken voor uitrukken op hulp vraag. Daarna rekening presenteren. Uiteraard wel altijd redden maar daarna rekening presenteren.

    Vind ik heel normaal en ik denk dat de mensen die gered zijn heel blij zijn dat ze gered zijn.

    Tevens bijvoorbeeld verplicht 2 zaterdagen collecteren voor het reddingswerk.

  11. Wanneer de zoek en reddingsactie een gevolg is van onverantwoord gedrag, dan vind ik dat men mee moet dragen in de kosten. Maar dit is niet altijd het geval. Betalend lid worden van de KNRM lijkt me normaal.

  12. Ik ben het er niet helemaal mee eens. Zeker niet het feit dat de Kitesurfers nu als voorbeeld worden gesteld(ik ben geen kitesurfer). Wanneer wij op groot water hulp nodig hebben en dit melden dan is het vaak zo dat de Bergingsbedrijven als een van de eersten ter plaatse zijn. Deze hulp wijzen wij vaak van de hand vanwege het kostenaspect. Zelf ben ik vanaf 2001 Redder aan wal en koop jaarlijks trouw kerstkaarten en een nieuwe wimpel. Ik begrijp wel dat de kosten (te) hoog zijn, maar laten we dan elke watersporter een klein bedrag betalen dat aan de KNRM wordt geschonken. Wellicht via de verzekeringsmaatschappij. Kosten achteraf in rekening brengen omdat de schipper in niet goed opgepast heeft? Wie gaat dat bepalen/onderzoeken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *