Het toppunt van een comfortabele boot? Een boot die geen boot is!

Wat het begrip ‘vooruitgang’ inhoudt? Voor Eskimo’s zou het betekenen, dat zij in tegenstelling tot vroeger nu hard moet werken voor een koelkast in huis. Heb ik altijd een mooie relativering gevonden. Klinkt komisch en illustreert goed hoe mensen in absurde situaties kunnen belanden, die zij zelf hebben gecreëerd. Ik hoef u daarover niets te vertellen.

Een gelijke gedachte bevloog me, toen ik vorige week op de internationale Marine Equipment Trade Show (METS) in de Amsterdamse RAI liep. Een indrukwekkende vakbeurs van letterlijk wereldformaat voor alles wat er maar nodig kan zijn om een bootje of superjacht te bouwen. Plus alle accessoires voor de watersport. Voor een beetje extra tamtam heeft de beursorganisatie – de RAI zelf in dit geval – een jaarlijkse prijs bedacht voor de beste innovatie: de DAME Award. Dit staat voor Design Award METS.

Dit jaar is de onderscheiding binnengehaald door de Side Power ‘vector vin stabilisator’ van het Noorse Sleipner Motor. Het behelst de verfijning van een eerder bedacht principe tegen het schommelen van de boot. En de winst tegen het ‘dobberen’ zit ‘m met name, in de ontwikkeling dat de stabilisator nu ook zinnig gemonteerd kan worden op snelvarende boten onder de 70 voet. Ik gun Side Power alle roem en het is werkelijk een prachtig stukje techniek. En ook mooi vormgegeven. Maar heeft deze vooruitgang niet iets van een koelkast voor een Eskimo?

Kijk, dat gyroscopen en hydrodynamische vinnen veerboten en cruiseschepen zo rustig mogelijk op de golven laten liggen, is een kwestie van terecht nagestreefd comfort. Kan met een volle boot een hoop ongelukken, geklots, en gekots schelen. Maar deze passagiers zijn dan ook lang niet altijd vrijwillige passagiers, moeten de boot nemen bij gebrek aan ander transport, of zijn bejaard en slecht ter been. Dat in de pleziervaart stabilisatoren nu een rage dreigen te worden, is goed voor de handel – ik telde op de METS minstens twintig aanbieders van die dingen – maar heeft een opmerkelijk trekje.

Het is toch vreemd, dat mensen eerst een plezierjacht kopen en vervolgens een pakketje stabilisatoren om ‘de boot zo min mogelijk boot te laten zijn’. Dan missen zij voor mijn gevoel toch een unieke sensatie. Een boot hoort gewoon een beetje te dobberen en te klotsen. Wat is heerlijker dan de cadans van de golven te beleven of op het ritme van de deining in slaap te vallen? Voor sommigen betekent het zelfs de therapeutische herbeleving van hun eerste negen maanden. Een intense ervaring en een weldaad! Zo’n stabilisator is daar toch een aanslag op.

Goed, één van de argumenten vóór is, dat een boot als een waterwoning op palen, ook altijd ‘comfortabel blijft voor uw gasten’. Daar zit natuurlijk wel iets in. Maar misschien is het ook beter zulke gasten helemaal niet op een boot uit te nodigen. Geeft grote kans op stress. Tenslotte zou van al dat varen in de wind, behalve je maag ook nog je haar behoorlijk in de war kunnen raken… Nee, gasten zonder de minste avontuurzin kun je maar beter nooit voor een boottochtje uitnodigen.

Een boot koop je immers om je te laten verrassen, je te dwingen te improviseren, om moeilijke situaties netjes op te lossen en zo de gedachten te verzetten. En die boot beloont z’n misschien wat masochistische schipper op haar beurt voor elke reis, dat die haar de baas blijft met een hoop ontspanning en een goed gevoel. Dát is zo’n beetje de uitdaging van een boot. Moet je vooral zo houden.

Kortom: een échte plezierboot moet gewoon blijven dobberen, deinen, en rollen. Anders is het geen boot. En wie daarvan zeeziek wordt, kan altijd nog zo’n Boardring-brilletje opzetten. Ook een METS innovatie, en winnaar van z’n categorie. Alles went. Van die deinig kun je tenslotte ook nog leren genieten. Laat u die kans niet ontnemen door uw jacht op comfort! Verarming ligt op de loer. Voor je het weet, ben je een Eskimo die – als slachtoffer van de vooruitgang – z’n leven lang hard moet werken voor een sloep met een koelkastje én een stabilisator.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

25/11/2013

7 gedachten over “Het toppunt van een comfortabele boot? Een boot die geen boot is!”

  1. Beste heer Kuijpers,

    Wat worden de volgende artikelen? Dat een boegschroef er alleen is voor mensen die niet kunnen varen? En dat een diesel die je met een lontje moet starten de enige ware scheepsmotor is?
    Wat moet je trouwens met een koelkast en verlichting aan boord? Een olielampje en een flesje wijn in een leefnet over de reling werkt toch ook prima?
    Tijden veranderen en de eisen aan comfort ook. Die Eskimo is misschien best bereid te werken voor een koelkast als hij er een huis met centrale verwarming bij krijgt.
    Stabilisatoren die een schip zo stil houden ‘als een huis’ ben ik nog niet tegengekomen, maar misschien houden deze systemen, die de scherpe kantjes eraf halen de sterk vergrijzende groep motorbootvaarders wel wat langer ‘in de vaart’ als ook hun zeebenen wat wiebeliger worden?

  2. Dag Bert

    Helemaal met je eens wat betreft stabilisatoren voor plezierjachten. Als je niet wilt schommelen, wat zo’n heerlijk gevoel is, dan moet je geen plezierboot kopen.

  3. Leuk, heel erg leuk.Zo’n helikopterblik, werkt verfrissend. Maar ik vrees dat het al jarenlang een onomkeerbaar proces is.

  4. Ik ben het helemaal eens met de schrijver van dit stukje over het varen met stabilisatoren. Wij hebben bijvoorbeeld enorm genoten met onze sleepboot in wild water langs de Engelse zuidkust in het najaar van 2010. Het is toch heerlijk alle bewegingen te kunnen volgen waar de natuur je mee opzadelt. Varen is heerlijk en daarbij horen alle mogelijke bewegingen waardoor het gevoel van varen worden geprikkeld. Captain, mslb. Rebocador 12

  5. Bert, het doet mij denken aan vliegen met een prive, sportvliegtuig en dan een autom piloot laten inbouwen. Het plezier van ZELF vliegen teniet doen door een automatic pilot. Terwijl die hobby opzich al duur genoeg is.

  6. Beste Watersporters, Geachte heer Kuijpers,

    Iedere zichzelf respecterende watersporter ziet in, dat het verhaal van de heer Kuijpers van geen kanten klopt.

    Het betoog van de heer lijkt eerder ingegeven door frustratie, wellicht een vleugje jaloezie, maar vooral stilstand (zijnde het op valse voorwendselen refereren aan die goede oude tijd), en niet vooruit kunnen kijken (of verder kijken dan de eigen ervaring).
    Dromen van die goede oude tijd? Of frustratie?

    Hieronder een aantal aspecten om dit te verduidelijken:

    Ten eerste de opmerking dat “men eerst een boot koopt en vervolgens stabilisatoren tegen het schommelen”. Hier worden in 1 zin verschillende groepen gebruikers van een boot door elkaar gehaald. Zeker zijn de “oude” of “echte” watersporters bekend met het “fenomeen” dat een boot schommelt in het water. Zij hebben immers een boot. Interessanter voor de watersport is het zoeken van nieuwe doelgroepen, mensen die wel het water op willen, onder bepaalde voorwaarden, zoals de voorwaarde van zo min mogelijk schommeling. Als deze mensen met stabilisatoren voor een boot, wel het water op gaan, betekent dit meer watersporters, al is dit niet in de traditionele zin van de heer Kuijpers. Maar waarom mogen deze mensen niet op deze wijze en onder deze voorwaarden van het water genieten? Waarschijnlijk omdat de heer Kuijpers vind dat dit niet “echt” van het water genieten is.

    Des te vreemder zijn opmerking over cruiseschepen, waar dit comfort ineens wel terecht nagestreefd is, omdat men wel “moet”’. Men “moet” deze boot wel nemen bij gebrek aan beter (!!!!) transport. Een zin die terecht niet zou misstaan ten tijde van de Ierse Hongersnood toen men bij gebrek aan beter transport de boot naar Amerika wel moest nemen. Ik hoef hopelijk niet uit te leggen dat er tegenwoordig vele andere vormen van (comfortabel) transport zijn. Volgens mij gaat men in deze tijd nog maar om 1 reden met de boot op reis, namelijk omdat men met de boot wil en niet omdat men moet.
    En ja…. Dat willen er (gelukkig) steeds meer al is dit onder de voorwaarde van comfort. Dat is pleziervaart, meneer Kuijpers.

    Voor de duidelijkheid: ik neem het niemand, en zeker ook de heer Kuijpers, kwalijk als hij vindt dat watersport gepaard dient te gaan van “ongemak”(wat dat voor deze categorie watersporters beslist niet is), en dus veel dobberen, klotsen en liefst kotsen, want dat hoort er nu eenmaal bij (dus ook zonder zeeziek pillen, want dat is ook zo’n uitvinding die de echte beleving in de weg staat) . Maar watersporters zoals de heer Kuijpers zouden het ook een ander niet kwalijk moeten nemen als zij ook het water op willen onder, voor hen , aangenamere omstandigheden. Dus, meneer Kuijpers, maak u zich alstublieft niet druk als u hotsend en klotsend (door training gelukkig niet kotsend) de elementen trotserend, drukdoende, maar toch genietend, in uw bootje uitkijkt op een boot met stabilisatoren, waar mensen rustig genietend van een Pina Colada, de watersport met u meebeleven.

    En gelukkig willen dat steeds meer mensen, getuige het feit dat er maar liefst twintig aanbieders van “die dingen” zijn. Zou deze vooruitgang er niet zijn, stond de METS nog vol met varianten op de Kontiki, dat was pas echte watersport! Ik bedenk mij ineens dat de misvatting wel eens zou kunnen zitten in de achtervoeging “sport”. Misschien moeten we het hebben over water”recreatie” en richten deze stabilisatoren zich vooral daarop, alhoewel ook de watersport niet vreemd is van technologische vooruitgang!

    Gelukkig heeft de heer Kuijpers nog wel voldoende zelfkennis om in te zien dat watersport, wat hem betreft een masochistische ervaring is. Gevaarlijker is het dat hij deze masochistische ervaringen niet kan relativeren en er in zijn betoog een sadistische uitwerking aan geeft: anderen moeten (om watersporters te zijn) ook deze ervaringen ondergaan om als watersporter in aanmerking te komen. Het verhaal doet me een beetje denken aan die sterke (zeemans)verhalen van vroeger, toen ze “kat “ nog met een “u” schreven. Gelukkig zijn we dat tijdperk voorbij. Maar niet voor meneer Kuijpers die ik rustig op blote voeten vele kilometers zie hardlopen, want die schoenen met demping van tegenwoordig, staan het echte hardloopgevoel in de weg. Maar, menner Kuijpers heeft U zich bedacht dat er tegenwoordig veel meer mensen hardlopen en dat er ook veel meer kilometers worden gelopen, dan voeger? Fietst U nog op houten banden, omdat U op die fietsen van tegenwoordig de fiets”sport” niet echt beleeft? Vliegt U nog liever mee met een driedekker, omdat U daarmee speelbal bent van de elementen en het “de sport en de vraag” is of de piloot deze de baas blijft en veilig de oceaan over komt? Hoezo stabilisatoren?

    En oh ja, meneer Kuijpers, ik hoef u hopelijk niet uit te leggen dat stabilisatoren en deining weinig met elkaar van doen hebben. Ook in geval van stabilisatoren kan men heerlijk van een deining genieten, …..wellicht echt genieten, zonder zich om andere triviale zaken te hoeven bekommeren.

    En hoe zit het nu met die Eskimo en zijn koelkast? Ook hier kan ik mij niet onttrekken aan de sadistische inslag van de heer Kuijpers, hoewel hij deze inslag moreel probeert te verhullen. Het is namelijk niet sadistisch om deze Eskimo voor zijn koelkast te laten werken, het is sadistisch om hem dit te onthouden. Gezien de mate en het tempo van de opwarming van de aarde, zal hij deze binnen niet afzienbare tijd hard nodig hebben! Sterker nog: daar Eskimo’s weliswaar op het water leven doen zij dit op “stabiel” ijs. Bij gebrek daarvan in de toekomst, en significant meer water, zullen zij zeker geen bezwaar hebben tegen een stabiele boot… met koelkast uiteraard.

    Met vriendelijke groet,
    Jeroen Singels

  7. Er is geen voor of tegen, doe wat je zelf prettig vindt. Ik heb een sloep en hoef er geen trimvlakken onder, een ander vindt zo’n oplossing helemaal geweldig. Velen navigeren nog met kaart, kompas en steekpasser, anderen hebben een gps aan de kaartplotter hangen. Wees blij dat de moderne tijd ons deze hulpmiddelen biedt en gebruik wat je zelf prettig vindt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *