Mantelzorg: definitief ’t leven delen met je 91-jarige moeder op een catamaran in de Stille Zuidzee

Eigenlijk begint dit verhaal in de ‘Net Ontdekt’ van februari 2005, waarin ik kort schreef over Huub (‘Humberto’) van den Broek, alias ‘El Holandes Errante de Calafell’, die met een 27-voetertje rond de wereld zeilde. Geïntrigeerd als ik was door de nogal chaotische site (in het Spaans, maar redelijk te volgen via Google Translate) en zijn leven. Een site over een man, die voor een leven op zee en de Zuidzee-eilanden had gekozen. In Net Ontdekt oktober 2009 kwam Huub nog eens terug. Een paar jaar geleden stond zijn verhaal in het tijdschrift Zeilen. En nu verrast de 59-jarige permanente zeebewoner opnieuw. Hij deelt zijn leven op een catamaran tussen de Stille Zuidzee-eilanden definitief met zijn 92-jarige moeder Tilly Cryns!

We horen veel over mantelzorg en je ouders in huis nemen, het levenseinde. Maar je 91-jarige moeder op je boot in de Stille Zuidzee huisvesten ‘om nooit meer naar Nederland terug te keren’ (..) is toch een variant, waarvan we opkijken. En terecht. Want daar moet je als zoon én moeder wel geschikt voor zijn, en je beiden schikken in het leven zoals het komt. Mogelijk zouden u en ik een probleem zien in de rollator, die moeder Tilly regelmatig nodig heeft vanwege pijnlijke artrose. Huub niet, en Tilly gebruikt ‘m daar in de Pacific nu opvallend minder dan toen ze nog in Vught woonde. Sterker nog ‘ze loopt zomaar weer een kilometer per dag’… Huub bouwde ook een handig takeltje om moeders aan boord te hijsen voor als de catamaran op het strand ligt… En ja, ook échte mantelzorg: soms gebeurt er wel eens een ‘ongelukje’ zoals Huub zegt. “Dan maak ik het schoon, moeder onder de douche (er zitten in iedere drijver een echt bad) en verder alsof er niets gebeurd is.”

Hoe deze vorm van zorg zo is gegroeid? Na al Huub’s omzwervingen volgde er vanaf 2012 een heftige periode rond het overlijden van zijn jongere broertje Joepi. Hij is geboren met het down syndrome, en er is kanker bij hem geconstateerd. Voor hem vliegt Huib twee maal vanuit Tonga naar Nederland. Tijdens het tweede bezoek overlijdt Joepi ‘na een zwaar gevecht van tien maanden en onherkenbaar’. Een ervaring die z’n sporen achterlaat. Na zijn dood is Huub nog een tijd bij z’n moeder gebleven, totdat ze zei: “Ga jij maar terug naar Fiji, daar ben je gelukkig.” Het was een moeilijke beslissing weer te vertrekken, daar de overige kinderen – een broer en acht zussen – minder tijd voor hun moeder bleken te hebben. Deze is vooral aangewezen op haar buren, mede dankzij het feit dat ze als ‘oma pannekoek’ regelmatig pannekoeken bakt voor de kinderen uit de buurt…

Terug op Fiji is er dagelijks contact met Vught. Op een gegeven moment zegt Tilly: “Ik wil nu eindelijk zelf wel eens zien hoe jou leven is; kun je me naar Fiji brengen…?” Huub moet even slikken, en werpt tegen, dat hij nooit meer op land wil wonen. “Dan kopen we een catamaran”, is het antwoord. “Weet u wel wat dat is?”, vraagt Huub. Nou, dat bleek ze met buren en vriendinnen al op het internet onderzocht te hebben. En ze wil nog een bijzonder – dus kostbaar – exemplaar ook: een St. Francis 44 ‘met een gemakkelijk bed’! Op “Die kunnen we nooit betalen” volgt “Dan verkoop ik toch het huis?”. Dat was tegelijk wel de laatste druppel voor de broer en acht zussen, die de erfenis letterlijk zagen wegvaren… De familie twijfelde zelfs of moeder nog wel wilsbekwaam was. Er zijn ouderenorganisaties en doktersverklaringen nodig geweest om het tóch te laten gebeuren.

Huub kon een Francis 44 vinden op de Maagden Eilanden, die hij na drie maanden hard onderhandelen nog net voor het stormseizoen, kon kopen. Hij zeilde de boot in 2016 naar Curaçao, waar ‘moeders’ met begeleidster is opgestapt. De laatste zou tot op Fiji blijven. Maar al snel werd duidelijk, dat deze combi geen gelukkige was, en het verstandiger bleek dat ze maar beter meteen retour Nederland kon gaan. En zo zeilde zoon, zijn 90-jarige moeder én ‘hun beschermengeltjes’ de nieuw gekochte catamaran samen naar Fatu Hiva. En wat blijkt? Moeder Tilly ziet er 20-jaar jonger uit, maakt talrijke nieuwe vrienden en wordt een soort idool voor eilanders en vertrekkers. Ze geniet in volle teugen en smult van het supergezonde eten: tonijn (nog geen 3,00 euro per kilo), verse groenten en alle soorten fruit, dat ze niet kent.

Tilly leest veel en de boot is volgestouwd met wol en breipennen, waarmee ze baby-truitjes en sokjes breit voor de plaatselijke bevolking. De ‘dames’ op de verre atollen gaat ze ook nog breiles geven. Toen ze vorig jaar op het Fulaga-atol waren, bleek er ook nog een bijzondere band te ontstaan met de één jaar jongere plaatselijke ‘chief’. Het werd nog bijna een huwelijk ook. “Beiden zijn behoorlijk doof, dus dat had iets kunnen worden“, zegt Huub, die door de chief al ‘luve-na'(zoon) werd genoemd. Tilly zag het in tegenstelling tot de ‘chief’ toch niet zo zitten. Tot spijt van Huub, omdat een huwelijk een toekomstige verblijfsvergunning zou vergemakkelijken en de 100 jaar toch het doel is…

Wat de zorg betreft schrijft Huub: “Vooraf leek me het idee om moeder te douchen en ‘in conditie te houden’ wat vreemd, maar ze is twee keer zo vaardig als in Nederland, en alles is zo gewoon als maar kan voor ons geworden. Natuurlijk is het soms wel wat veel, maar het geluk om je moeder gelukkig te zien met dit bestaan is een veel grotere beloning, dan ik me ooit had kunnen voorstellen. En mijn eigen leven had ik al zo mooi gemaakt, dat er voor mezelf niets meer te wensen is, dat me nog gelukkiger zou moeten maken. Bovendien heb ik vanwege mijn emigratie naar Spanje eind jaren 70, nog heel wat goed te maken bij m’n moeder. Met de bevolking varen we soms met meer dan 30 mensen aan boord naar de afgelegen strandjes om te picknicken. Nou ja, voor beiden een paradijsleven.”

Uw mening hierover?
Mocht u willen reageren dan kan dat ook hier

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

02/06/2018

16 gedachten over “Mantelzorg: definitief ’t leven delen met je 91-jarige moeder op een catamaran in de Stille Zuidzee”

  1. Fantastisch, hier kan toch geen dure zorginstelling tegen op.

  2. Fantastisch! Hoe zo dure mantelzorg? Daar heb je niets eens een mantel nodig, maar dat zal moeder en zoon een zorg wezen!
    Beter zelf je moeder elke dag insmeren met factor 50, dan je, door een vreemde, laten insmeren met een crème tegen doorliggen of de hele dag hangen, in een dor verzorgingstehuis…
    Nu nog een sjoelbak voor elke drijver laten invliegen!

  3. Wat een tof ‘stel’ zijn jullie, het leven is eigenlijk zo simpel: leef vanuit je hart en dat zegt je wat je echt nodig hebt, liefde, eten en drinken en de bescherming van een dak boven je hoofd en met de ruimte in je hart en in je hoofd je leven te delen met anderen. Maakt niet uit waar en hoe je dat doet. Dat is rijkdom in zijn puurste vorm.

  4. Op mijn facebookPagina Allesovermantelzorg deelde ik dit artikel met commentaar: “Het ultieme mantelzorgverhaal ….. wauw!!!” Opgemerkt zij dat veel mantelzorgers geen vrijgezel zijn, en dus niet een dergelijke of vergelijkbare keuze kunnen maken. Maar wat een gelukzaligheid voor deze moeder en zoon. Geweldig!

  5. dankjewel Bert voor de mooi geworden reportage en dankjewel aan je lezers voor de mooie commentaren. moeder zegt ; ze hebben allemaal gelijk met wat ze schrijven ! we blijven de flessenpost volgen. we hebben sinds een paar uurtjes weer een goede internet-connectie saludos vanaf malolo lailai eiland mam tilly & humberto

  6. Wat een fantastisch verhaal. Wij hebben Huub leren kennen in Calafell jaren geleden
    en dit is echt geweldig wat hij doet en wat zal zijn moeder genieten. Heel mooi om je oude dag op deze manier door te brengen.

  7. Mooi stukje geschreven. Dit is echt huib ten voeten uit.
    Ga ervoor huib en geniet ervan.
    Grt ronald reijnders

  8. Hoi Humberto. Ondanks dat je andere broer en zussen je moeder bijna of helemaal niet meer zien,is het voor jullie wel een heel avontuur .succes.
    Gr Rob v helmond.

  9. Hallo Robbie ,een mooi avontuur ,dat is het.bedankt voor je bericht (uit vught )groetjes van moeder en mij

  10. Humberto, als je dit leest.. goed om te zien dat het zo goed met je gaat!!! Laat maar even weten als je ooit weer een keer in Nederland bent. En anders misschien weer een keer een reünie organiseren in Calafell ;-) groeten Stefan en Edwin

  11. Hee Stefan & Edwin soms denk ik ( echt ) even aan jullie ploegje ,wat een hoop leuke herinneringen. En jullie hebben het tot nu toe net als ik allemaal overleefd,we blijven op die manier in wonderen geloven he .Denk dat we die reunie beter een keertje hier aan boord kunnen organizeren. Heb niet de illusie om weer naar Europa te komen,ben genoeg tevreden waar we nu zijn. Hee, met al dat gereis ben ik de email kwijtgeraakt. Mijn adres is nog steeds hetzelfde elholandeserrante@hotmail.com en facebook is Humberto van den broek Geef daar een berichtje en hoor graag hoe het gaat. allemaal richting pensioen iniedergeval? saludos van moeder & mij en erg blij (rijmt ) met jullie bericht

  12. Very touching and an impressive life fact, There is saying in my culture that the divine paradise (Heaven) is rest in the blessing of mother. Humberto you have already earned a divine paradise (Heaven) in your life my friend. Thanks for your friendship & Stay Blessed.
    Arshad from Den Haag.

  13. Geniet maar samen met je moeder van dit mooie avontuur. Mijn moeder mag dan wel Schipper heten maar ze zit in haar nieuwe appartementje tevreden haar oude dag te slijten. Mijn moeder is bijna 91 en gelukkig een positieve vrouw
    Behouden vaart en genieten elke dag weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *