School op zee marketing

Je ben nauwelijks 16, betaalt 23.100 euro met nog een paar duizend euro reserve aan bijkomende kosten (zakgeld en telefoonkosten…) en je kunt via schoolatsea.com een half jaartje 4 HAVO of 4-5 VWO vieren op het tallship Thalassa. Samen met 30 leeftijdsgenoten en een paar leraren vaar je naar de Carieb en weer terug. Nee, zeker geen keiharde heropvoedingsoefening, maar bedoeld om je als wel-opgevoed mens verder te ontwikkelen. Willen of kunnen je ouders deze luxe niet betalen? Dan helpt de organisatie je met het zoeken naar sponsors.

Krijg je het bedrag dan nog niet bij elkaar, dan kun je een beroep doen op het ‘School at Sea-ondersteuningsfonds, of altijd nog kiezen voor masterskip.com. Want die zien ook wel dat niet elke scholier die 25.000 euro in z’n schooltas heeft slingeren. Masterskip heeft de reis met de Wylde Swan naar de Cariben in zeven delen geknipt en rekent 6350,00 tot 7350,00 per etappe van zo’n zes weken. Ook hier gaan weer docenten mee, zodat je op het schip ‘gewoon’ je huiswerk moet maken, en je school z’n medewerking nauwelijks kan weigeren. En omdat niet iedereen 7000,00 zakgeld krijgt, organiseert ook deze club ‘workshops’ hoe je aan je reisgeld kunt komen.

Daarin vast het advies je eigen webpagina te beginnen zoals lisabeth-zeilt.nl en thomas-at-sea.nl hebben gedaan, of je verhaal in een lokale krant (of zoals hier en hier) gepubliceerd te krijgen. Dat kan je sponsoring helpen, maar in elk geval de reisorganisatie aan slimme reclame. Dat zo’n schoolreisje in de Carieb in corona-tijden overigens ook nog kan uitdraaien op een onbedoelde oceaanoversteek, bleek afgelopen maand toen de Thalassa- en Wylde Swan-scholieren bij gebrek aan een vliegtuig maar per eigen boot terugkeerden.

Intussen hanteren beide clubs voor hun financiering wel een soort piramideverkoop-achtig mechanisme. Ze maken de jeugd eerst lekker met de ‘reis van hun leven’, om ze vervolgens op te leiden hoe ze hun familie geld kunnen aftroggelen of hoe ze naast hun school maar eens aan een baantje moesten beginnen. De reis wordt immers duur betaald. Doet een beetje denken aan ‘multi level marketing’, waarin relaties ook op scherp worden gezet om mee te doen en te dokken.

Op Masterskip lees ik, dat je al vroeg moet beginnen met geld in te zamelen voor je ideaal: “Het allerbelangrijkste van het bij elkaar krijgen van genoeg geld is op tijd beginnen en gewoon doen! Download ons sponsorboekje ‘Alles is mogelijk’ voor meer informatie over fondswerving.” Als voorbeeld ‘Schenkingen van familie in ruil voor een Caribische fles wijn’. Voelt u het sfeertje? ‘Alles is mogelijk‘… Ja, maar vaak ook niet!

Daarom belooft Schoolatsea je vier zondagen lang een uitgebreide training fondsenwerving. Daar betaal je dan wel 200,00 euro voor. Dat fundraising traject leert je “jouw talenten toe te passen en anderen te enthousiasmeren. En het werkt. Honderden School at Sea-leerlingen gingen je al voor!” Met andere woorden gelet op die ‘honderden, die je voor gingen‘: je bent een domme looser, als jij er niet in slaagt die 25.000 euro bij elkaar te hosselen.

Misschien begrijpt u mijn bedenkingen over de opzet van dit soort peperdure zeilreisjes voor scholieren nu beter. Die fondsenwerving zou binnen families en gezinnen ook best wel eens tot nare situaties kunnen leiden. Welk deel van de familie durft ‘nee’ te zeggen, en hoe zit het met gelijkheid voor eventuele broers en zussen binnen één gezin? Waarom moeten pubers eigenlijk zo lang en zo ver op reis voor 7.000 tot 25.000 euro? Je kunt toch ook een paar weekjes op een zeilklipper over het Wad zwerven?

Vaak maak ik u deelgenoot van mijn uitgesproken mening. Maar deze keer geef ik toe, dat ik nogal zwalk. Het lijkt me een mooi educatief initiatief, een onvergetelijke ervaring en een boost in de ontwikkeling van de deelnemers die het écht aankunnen. Maar die bedragen op die leeftijd, die aanmoediging om geld te bedelen bij familie en bekenden… Ik ben er nog niet uit. Maar misschien heeft u wél een uitgesproken idee over het School op Zee-marketing concept.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

19/04/2020

4 gedachten over “School op zee marketing”

  1. Ik ben het met je eens Bert.
    Dit is opgezet om de organisatie heel veel geld te laten verdienen ten koste van de jeugd, die er op een slinkse wijze toe aangezet word om maar overal te gaan bedelen en ook daar voor moet betalen.
    Zoals je weet heb ik zelf reizen gemaakt maar ik kan je garanderen voor heel wat minder geld.

  2. Hi Bert, wederom een lekker scherp stuk zoals we van je gewend zijn ;)

    Ik heb de kans gehad om aan boord van de Thalassa te stappen terwijl ze een aantal dagen in A Coruna lagen. Ik ben toen een aantal uur aan boord geweest, had de kans om alles te zien en al mijn vragen te stellen. Mijn indruk was dat het een hele mooie organisatie is, en dat de studenten echt een ander perspectief op het leven zullen krijgen.

    Als je uitsluitend naar het bedrag kijkt, dan is het inderdaad een boel. Ik heb de kapitein hiernaar gevraagd, en hij verzekerde mij dat er na de kosten voor het schip, het eten en betaling van de magere salarisen van de crew niet veel over blijft. Eén docente vertelde me dat ze maar een fractie krijgt van een salaris dat ze als ‘gewone’ schooldocente krijgt. Maar de reis was het meer dan waard, vond ze. Ik kan me dat goed voorstellen. Daanaarst

    Ik heb ook een aantal studenten gesproken, die allemaal op een hele eigen manier bij het schip zijn gekomen. Er zaten rijke kinderen bij, maar ook veel kids die uit minder welgestelde gezinnen kwamen.

    Zoals ik het begreep moeten ouders wel garant staan voor het bedrag, maar is het wel de bedoeling dat ze sponsors zoeken. Als ouders het niet kunnnen betalen (bijvoorbeeld omdat ze minder welgesteld zijn) dan zijn er andere oplossingen. Een deel van de uitdaging is het geld verzamelen. Je kunt dus niet als rijkeluiskindje je ouders vragen om even 25k over te schuiven. Wat wél kan: het succesvolle business netwerk van je ouders inzetten om presentaties te geven bij andere bedrijven.

    Ik heb een aantal jaar als filmmaker bij een grote nonprofit meegedraaid waarmee marathons over de hele wereld worden georganiseerd. Elke deelnemer moet €10K bij elkaar verzamelen in NL, waarna ze ook de marathon nog moeten rennen. Dit was een enorme mentale uitdaging (ook voor deze volwassenen), en ook zij kregen training in het verkopen van hun eigen verhaal. Feit is dat de meeste mensen nou eenmaal niet zo goed zijn in het vertalen van hun verlangen naar een krachtig en inspirerend verhaal. Ik geef zelf regelmatig workshops en consults rondom het vermarkten van je verhaal. Ik denk daarom dan ook dat, als je voor € 200 euro 3 dagen krijgt waarbij professionals worden ingehuurd + catering en crew, dat dit een heel redelijk bedrag is.

    Kortom: mijn conclusie van het bezoek en de verhalen van de Thalassa is dat het een hele mooie organisatie is die een unieke reis aanbied waar maar heel weinig mensen aan mee zullen doen. Het geeft je skills en ervaringen die je voor de rest van je leven vooruit zullen stuwen. Ik ben dus fan!

  3. Goede middag Bert,
    Tijdens en na de wereldomzeiling van Laura Dekker was ik haar manager.
    Bij haar vertrek uit Nederland had iedereen een mening, van overwegend zeer negatief tot een enkeling uitermate positief. Kortom, het riep uitersten op…
    Ook degenen die haar actief steunden, zoals ondergetekende, lagen onder vuur.
    Bij haar aankomst op St Maarten was er nauwelijks nog sprake van kritiek en vooral lovende woorden dat ze haar droom op zo’n jonge leeftijd had waargemaakt.

    Jonge mensen in ontwikkeling worden tot hun 18e in een strak schoolsysteem in toom gehouden. De lat om te presteren ligt vaak hoog en er is weinig of geen ruimte voor eigen ideeën en ontwikkeling. Alles is er op gericht om dat ene papiertje binnen te halen.
    Los van de financien vind ik het Schoolatsea-programma een prima project om jonge mensen het avontuur verantwoord te laten aangaan. Daarnaast lijkt het me ook zeer goed voor de sociaal/emotionele ontwikkeling. Met een groep 24/7 voor langere tijd aan boord vraagt om sociale vaardigheden. Gecombineerd met het ontdekken van nieuwe werelden kan dat wel eens bepalend zijn voor de verdere ontwikkeling en nog te maken keuzes in dit leven.
    Ook doet de stichting er alles aan om te voorkomen dat alleen rijkeluisjes zullen inschepen en ondersteunen minder bedeelden daar waar mogelijk.
    Jonge mensen wordt geleerd dat je met wils- en overtuigingskracht een doel kunt bereiken.

    Gerard van Erp
    Bonaire, Dutch Caribbean

    Naschrift: Voorwaarde voor mijn medewerking aan de reis van Laura Dekker was dat zij tijdens haar reis aan haar schoolprogramma zou werken en na terugkomst zspm haar HAVO-diploma zou behalen. Dat is helaas niet gebeurd.

  4. Toch zijn er ook heel positieve ervaringen. In 2015 steunde ik @irisopzee. Zij was 15 jaar en komt uit een normaal gezin. Elke euro heeft ze zelf verdiend. Ik gaf lezingen met haar, opbrengst voor het project. Ze moest zelf de publiciteit zoeken. Ik deed er zelf niks aan. Ze ging verder met stroopwafels langs de deur. En ze heeft met een vriendje mn hele boot een voorjaar dekwas gegeven tegen €10 per uur. De boot is nog nooit zo schoon geweest. Na de reis met de Wylde Swan kwam ze zelfverzekerd terug. Ze slaagde voor haar Havo … haalde op haar 18de haar rijbewijs, wederom zelf betaald en nu studeert ze.
    Later werd ik benaderd door een jonge man die de eerste 10.000 van zn familie had en er zelf nog wat bij moest verdienen. Die heb ik niet geholpen
    Groet Henk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *