Averij van de Toekomst: ‘Printplaatje Stuk, Boot Verloren’

Van de zes Volvo Ocean Race-boten heeft alleen winnaar Puma ongestoord het traject van Nieuw-Zeeland naar Brazilië kunnen afleggen. De rest heeft gaande de 6700 zeemijlen de competitie moeten onderbreken vanwege een gebroken roer (Sanya), rompproblemen (Telefonica, Camper, Abu Dhabi) of een gebroken mast (Groupama). Allemaal het gevolg van de jacht op de heilige graal van de lichtste boot. Wie daaraan meedoet, haalt willens en wetens een notoire spelbreker aan boord.

De Volvo Ocean Race als zo’n vooropgezet brekebeen-spelletje vind ik niets. En een walteam, dat tien man sterk vanuit het Argentijnse Ushuaia uren moet varen naar het Chileense Kaap Hoorn om daar in een baai aan het einde van de wereld met behulp van generatoren en warme luchtkanonnen Telefonica een beetje duurzaam te repareren, benadert de waanzin. Geen zeilwedstrijd zonder materiaalslag. Maar een wedstrijd die ontaardt in alleen maar een materiaalslag, verliest toch aan glans. U denkt daar misschien anders over.

Maar persoonlijk zie ik de Volvo Ocean Race liever als een krachtmeting tussen de elementen, boten en mannen die niet kapot gaan, dan als een test van materialen en constructies. Zelfs als deze materiaalslag onze vooruitgang zou dienen. Daarom weet ik ook, dat we nog lang niet uitgetest zijn ‘of het niet met minder of anders kan’. Door jachten bijvoorbeeld vol te proppen met digitale techniek. Want u dacht toch niet, dat plezierboten aan de elektronische beweging konden ontsnappen? Erger, de toekomst ligt al achter ons!

Afgelopen 31 maart heeft de reddingsboot ‘Antoinette’ van Stellendam bij een noordwestenwind van 6 beaufort een motorjacht opgepikt op 40 (..) mijl uit de kust. Het betrof een midden op de Noordzee totaal lamgeslagen Noorse motorboot. Niks werkte meer, ze hadden alleen nog een handsetje met weinig bereik aan boord, waarmee ze een even gebrekkige positie hadden opgegeven. Geen ampère’tje meer te bekennen. Na twee uur varen gingen een paar stoere KNRM’ers aan boord om te bekijken of ze het energieprobleem op de beproefde manier konden oplossen. Maar helaas, er viel niets meer aan te doen…: kapot printplaatje! Een verontrustend voorvalletje.

Ik herinner me vergelijkbare problemen met de eerste elektronica in auto’s. Met een platte accu, kon je een Citroën ook niet meer besturen. Het is niet te hopen, dat we met het toenemend elektronisch comfort op plezierjachten diezelfde fase opnieuw moeten beleven. Om over de opkomst van robotica op boten, maar niet te spreken. Krijg je van die dolkomische situaties, dat je schroef ‘op één of andere manier’ alleen nog maar vooruit wil draaien, als het lampje boven de kaartentafel ook brandt.

Of u nu wilt of niet: ook uw eigen averij gaat digitaliseren. Dat is de toekomst. Uw boot luistert straks immers liever naar het boordnetwerk, dan naar u als schipper. En u weet hoe het werkt met software. Alle kans dat u eens vastloopt, misschien niet meer aan de grond, maar wel software-matig. Komt de KNRM een computer ‘nerd’ met printplaatje overzetten, om u weer varend te krijgen. Denken we met heimwee terug aan de tijd, dat varen nog simpel was en ze in de Volvo Ocean Race 2011-2012 nog gewoon mast en rompen braken, of een roer verloren. Wat een heerlijk tijd moet dat zijn geweest!
Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink

23/04/2012

7 gedachten over “Averij van de Toekomst: ‘Printplaatje Stuk, Boot Verloren’”

  1. Bert,

    Hoezo de jacht naar de lichtste boot. Dat is echt onzin, er is een minimum gewicht voorgeschreven in de reglementen. Een gewicht dat deze race zelfs hoger ligt dan de voorgaande races.
    Helaas zijn er de 5e etappe wat boten kapot gegaan, maar dat is evident aan een materiaalsport op het hoogste niveau.
    Een boot bouwen die niet kan breken is de vooruitgang in de sport stil leggen.
    Ook vorige races gingen er dingen mis. Veel ernstiger nog dan deze race. In 2005-2006 zonk de Mobistar zowat bij Kaap Hoorn en later in de Atlantische oceaan is ze echt gezonken. Ook in die race ging een mast overboord: die van Brasil-1 op weg naar Australie. En ook toen was de allereerste nacht op zee een waar slagveld: brand aan boord van de ABN-1, hun stuurwiel kapot, Mobistar dusdanig kaduuk dat ze op een containerboot naar Kaapstad gingen, Sunergy & friends maakte een stop op Madeira omdat de giek kaduk was. En zo kan ik nog wel de nodige incidenten opnoemen van de vorige twee races met deze klasse boten die iedereen inmiddels vergeten is. Alleen de dood van Hans blijven we ons herinneren.

  2. En daar zijn we zelf bij Bert!
    Op de zeevaartschool werd en wordt je respect voor de zee en in verband daarmee benul voor je eigen veiligheid bijgebracht. Sinds eeuwen. De huidige trend is dat alles moet kunnen.
    Gooi de veiligheid overboord, dan gaat vanzelf de rest ook overboord. Wat een lol.
    Het moet toch mogelijk zijn om te genieten als alles gewoon goed gaat?
    Groetjes, Jan

  3. Moi, m.i.Heeft/hebben wat zeilers betreft,de fabrikanten voor 100% hier financieel voordeel aan. En 99% van de zeilers weet al bijna niet meer wat een rekenliniaal,een goed vloeistofkompas en een sextant is. Laat staan dat ze weten hoe hier mee om te gaan.

  4. Dag Bert,
    Je hebt een punt. Topsport als de VOR is het ‘tech-lab’ voor veel spannende ontwikkelingen, maar zelfredzaam zeemanschap is voor de rest van ons een blijvende noodzaak. Veel over dit onderwerp gesproken met Ostar-veteraan Dick Huges. Conclusie: niks op elektronica tegen, maar wel altijd plan B gereed. Zie http://tinyurl.com/7pk5voz
    vr.gr. KJH

  5. Hallo Bert,

    Ik ben het helemaal met je eens. Al die electronica is mooi om te “spelen”. Maar doe mij toch maar de oude technieken. Waar je van op aan kunt.

    Met vriendelijke groet,

    Ferry Bergmans.

  6. De VOR als kraamkamer voor de zeilsport -zoals de Formule 1 dat is voor de autoindustrie- vind ik zo’n slecht idee nog niet. Als er immers niet wordt ontwikkeld en getest, zouden we bij wijze van spreken nog steeds in geklonken schepen met houten masten rondvaren. Dat kan toch ook weer niet de bedoeling zijn wel?

    Ik ben het echter ook wel met Bert eens dat de VOR haar glans verloren heeft. Echter meer om de reden dat het een ‘te ver van mijn bed’-show geworden is met een ingewikkeld puntensysteem, steeds veranderende routes en met in port races. Als het om ‘stoere mannen’ en endurance gaat heb ik dan ook meer plezier beleefd aan de Banque Populaire die eind vorig jaar in 45 dagen non-stop ronde wereld zeilde.

  7. Inderdaad. Toen de radar er in kwam, ging men daar op vertrouwen en ontstonden er Radar Aided Collisions. Dus het voordeel werd nadeel. In de luchtvaart kwam de Automatische Piloot. En die wist het al gauw beter. Hoogte Nul (0) volgens een kapotte hoogtemeter en dus het gas dicht en landen. In een bos of ver voor de baan. Een motorboot heeft eens ergens in de Stille Oceaan een eilandje weten te raken, doordat de laptop op een dermate schaal stond, dat het eilandje verdween. Maar niet in het echt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *