Op de laatste heldhaftige loodjes na heeft de Australische Jessica Watson begin mei haar omstreden wereldomzeiling er op zitten. Ze is dan op een paar weken na nog net geen zeventien jaar oud. De half jaar jongere Californische Abby Sunderland nadert na het ronden van Kaap Hoorn – als jongste solozeilster ooit – dan zo’n beetje Kaap de Goede Hoop. Sinds zaterdag wel een illusie armer. Vanwege technische problemen met haar automatische stuurinrichting moet zij haar tocht onderbreken en Kaapstad binnenlopen.  Dit betekent het einde van haar recordpoging voor een rondje non-stop. Techniek, die het laat afweten, kan echter ook volwassen zeilers treffen. Voorlopig kunnen beide minderjarige zeilmeisjes dus een behoorlijk lange neus maken naar critici, die zich afvragen hoe verstandig dit soort ondernemingen nu wel zijn voor een kind. Wat direct de vraag doet rijzen, wanneer je alleen op een boot nu eigenlijk volwassen bent.

De rechter in Arnhem, die op dinsdag 4 mei een uitspraak moet doen in de hoger beroepszaak om de ondertoezichtstelling van Laura Dekker, is er mooi klaar mee. Zouden Watson en Sunderland vanwege hun leeftijd schipbreuk hebben geleden, dan was ‘t vast een ‘appeltje-eitje‘-zaak geworden. Maar nu deze zeilsters van net een jaar ouder dan ‘onze Laura’ zich zonder échte malheur kranig weren, zal elke uitspraak vast weer veel stof doen opwaaien. Inmiddels is wel duidelijk geworden, dat het argument van ‘sociale eenzaamheid’, nauwelijks meer telt. Zowel Watson, als Sunderland hebben hun handen vol aan de internet-community, die de hele reis met hen meezeilt en meedenkt. Tja, wat is in het internettijdperk nog unassisted en solo?

Toch bestaat er wel degelijk een verschil tussen het avontuur van de Australische en Amerikaanse zeilsters en dat van Laura Dekker. (Behalve dat de laatste er dus nog aan moet beginnen…) Dekker uitte vorig jaar eerder een stoute wens, dan dat er al sprake was van een realistisch plan op korte termijn. Ze was superjong, en had haar persoonlijke achtergrond van gescheiden ouders, die ook nog verschillend over haar ambitie dachten, niet mee. Bovendien had zij haar zaken onvoldoende op orde. Het had te veel van een escape. Inmiddels is het dametje (20-09-95) in september 15 jaar en is er een betere boot (een 11.50 meter lange Jeanneau Gin Fizz met een extra bezaansmastje bij het roer) en wat meer voorbereiding.

Maar Watson en Sunderland worden wél professioneel begeleid. Dat uit zich in sponsoring, training, communicatie, materiaal, elektronica – en dan nog kun je als Sunderland pech hebben – en routering, de hele mikmak. Dat geeft spirit en vertrouwen. Als je het blog van Laura Dekker leest, ontkom je nog steeds niet aan een underdog gevoel ‘met z’n tweeën tegen de hele wereld’. Aan vastberadenheid en inzet geen gebrek. Maar het ruikt nog steeds naar een te eenzame strijd en noodgedwongen amateurisme, ondanks haar nieuwe zeewaardiger boot. Sponsoring en voorbereiding zijn van het kaliber ‘een motortje hier, een bijbootje daar en ook nog een zeiltje gekregen…‘. Een cursus EHBO doet ze via het internet, want “Ik moest van de rechters een cursus EHBO volgen…”.

Valt niemand kwalijk te nemen. Sponsoring van een toch al omstreden onderneming, waar ook nog rechters bij te pas komen, spreekt niet voor zich. Welk merk of bedrijf wil met zo’n situatie geassocieerd worden? Nog los van het risico van de tocht. In het geval de rechter straks besluit Laura het voordeel van de twijfel te geven, en ze zou kunnen vertrekken, zou er ‘voor het best mogelijke resultaat‘ dus nog wel iets moeten gebeuren.

Aan de dames Watson en Sunderland te zien, kan het allemaal vele malen beter. Laura Dekker zou toch zeker onder dezelfde goede omstandigheden en met meer support dan nu moeten kunnen vertrekken. Let wel: ze zou aan een uitdaging beginnen, die de Australische minister president Kevin Rudd – nu dat het avontuur van Jessica Watson goed lijkt af te lopen (..) – omschrijft als een inspirerend voorbeeld voor alle Australiërs…!

Mocht de rechter op 4 mei alle obstakels wegnemen voor een wereldomzeiling, en Laura Dekker inderdaad besluiten te vertrekken, dan valt dus te hopen, dat haar onderneming in no time meer sponsoring vindt en op tijd kan professionaliseren. Zowel op de boot als op de wal. Want het kan beter dan nu, veel beter. U kunt hier terecht.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink