Ah, u dacht dat het Blauwfonds bij gebrek aan ‘draagvlak’ al een gelopen race was? Dan heeft u het mis. Je bent er pas, als je er bent, las ik laatst namens een ervaren zeiler. Mij kwam namelijk het Interprovinciaal Overleg onder ogen. Het betrof een ‘rondetafelgesprek’ over het Blauwfonds, afgelopen 15 april tussen een kamercommissie en maatschappelijke vertegenwoordigers. Alleen het Watersportverbond heeft de rug daar kennelijk rechtgehouden! “De andere partijen gaven aan dat er wel Blauwfonds-zaken zijn te bedenken waarvoor hun achterbannen bereid zouden zijn een bijdrage te betalen…”

Die andere maatschappelijke vertegenwoordigers weten kennelijk beter wat goed voor u is, dan uzelf. Bij het arrogante af. De ANWB – altijd al een voorstander van het Blauwfonds geweest ‘mits draagvlak’ – ja, lekker makkelijk – publiceert nota bene op haar site op 22 april: “Alles over de komende watersportbijdrage en hoe de ANWB de belangen van de watersporters behartigt…” Bij de ANWB weten ze het kennelijk al, voordat de Minister het weet, en staat de extra belasting al vast! Dat is pure misleiding of dommigheid. Kom op zeg, met dat ‘hoe de ANWB de belangen van de watersporters behartigt…‘. U begrijpt nu, waarom ik de volgende keer Route Mobiel ga bellen. Als we dat nu met z’n allen doen, zal die club wielrijders misschien nog eens op andere gedachten komen.

Wat vindt u intussen van de timing? Terwijl andere sectoren worden gestimuleerd door de overheid, werkt de watersportsector braaf mee aan een nieuwe belasting, die de botenmarkt nog dieper in het recessie-dal zal helpen. In plaats van er uit. Want dat de markt op slot zit, staat inmiddels als een paal boven water. Mensen sparen op dit moment gemiddeld liever een beetje bij voor een eventueel magere toekomst of pensioen, dan voor een boot. En als je al een boot hebt, dan verkoop je ‘m liever niet ‘voor de helft’ of minder. Als-ie sowieso nog te verkopen is. Aan de andere kant van de oceaan is dat voor wat oudere boten steeds vaker niet meer het geval, vertelt ons de New York Times van 31 maart (gratis, eenmalig registreren). Daar doen ze nu aan bootje dumpen. De onverwachte effecten van de recessie.

U bent bootbezitter in Amerika en zit financieel aan de grond. Zelfs zo erg dat u het havengeld niet meer kunt betalen. U wilt uw oude vertrouwde bootje wel verkopen, maar u kunt het niet eens meer. Wat u ook doet, u komt er niet vanaf. Niemand, die hem hebben wil! Niet eens voor een habbekrats, niet eens voor nop. De markt zit zo potdicht, dat u uw geliefde vaartuigje ten einde raad maar teruggeeft aan Moedertje Natuur. Er zit niets anders op. Dan gaat de naam eraf, de herkenningsplaatjes en worden de afsluiters opengedraaid. Daar gaat-ie dan… naar de bodem of anoniem op het strand geparkeerd. Dat scheelt in elk geval weer een deurwaarder voor niet betaalde stalling. Maar fraai is het niet. Schijnt zelfs dat men achteraf ook nogal eens per ongeluk de verzekering belt… Zo is de crisis aan de andere kant van de oceaan al op ‘natuurlijke wijze’ aan het ‘puinruimen’ geslagen. Helaas ten koste van het milieu.

Als het dumpen van oude boten in de natuur daar al werkelijkheid is, kunnen we onze pijlen beter richten op deze kwestie dan op de ‘Blauwfonds-knelpunten in het toervaarnet’. De vloot plezierjachten aan het eind van hun bestaan zal snel groeien. En de wrakken nemen toe in lengte. Rotte polyester jolletjes uit de jaren zestig, kun je misschien nog zelf in het afvalcircuit lozen. Maar wie doet het? Waar blijven ze, voor zover ze niet meer varen? Ik vraag het me wel eens af. Er drijven te veel halve surfplanken verdwaald in de natuur, achtergelaten grachtenboten vormen regelmatig een probleem.

Dit probleem aanpakken zal meer draagvlak opleveren dan de derderangs afpersingstruc rond Blauwfonds ‘nep-knelpunten’ van één ministerie. Eigenlijk nu al achterhaald en een beetje onbenullig, als tegelijkertijd de noodzaak van bootsloperijen opeens zichtbaar wordt. De watersport moet toch weten, wat je met een onverkoopbaar uitgevaren bootje moet doen? Of een botensloper kunnen vinden, die je wrak met een grote grijper komt ophalen? U kunt er op wachten: de verwijderingsbijdrage voor boten, ofwel een ‘sloopfonds’. Een noodzakelijk kwaad, maar beter te begrijpen dan een Blauwfonds. En ook graag ermee wachten tot na de crisis. Laat nu de overheid de slooppremie nog maar even voorschieten. Doen ze met oude auto’s tenslotte ook. Goed voor de botenmarkt en het milieu.

NB

Niemand heeft naar aanleiding van de vorige column iets op het internet kunnen vinden over het HISWA-bezoek in de jaren 60. Wij kunnen u uit zeer betrouwbare bron echter melden, dat zelfs in 1972 de HISWA inderdaad nog zo’n 225.000 bezoekers trok. Vier maal zoveel als nu! Dat tshirt houden we nu zelf, zoals u wel begrijpt.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink