Druk, druk, druk. Op de Atlantische Oceaan vaar ik de Vendée Globe(de wereld rond en drie maanden van huis – ik heb er lang over nagedacht). Op de Indische Oceaan schipper ik in de Volvo Ocean Raceeen VO-70 naar het Indiase Cochin. Wereldburger, fantast, getweeëndeeld? Nee, ik schipper er gewoon wat virtueel bij.

‘t Is wel een hele klus, twee boten tegelijk bemannen. Van werken komt nog maar weinig. Heeft uw zeilend collega zich ziek gemeld, dan weet u dus nu meteen hoe het zit. Het Vendée Globe multiplayer-spel boogt op ruim 130.000 ‘skippers’, de Volvo Ocean Race telt bijna 80.000 internationale inschrijvers, onder hen ruim vijfhonderd landgenoten. En dat zijn alleen nog maar degenen, die zich als extra voor een Nederlandse-nieuwsgroep hebben aangemeld. Om een beetje te babbel-chatten. Kom ik niet eens aan toe met de Vendée Globe erbij. Die laatste is de ultieme race, waarin ik in het kielzog van de Groten der Aarde vaar. Hiermee verhef ik mij tot de klasse van supersolisten, die in alle eenzaamheid de confrontatie met zichzelf en de natuur aangaan. U zeilt niet? Geen punt, dankzij de mensvriendelijke interface zult u zich het navigatiespel toch snel aanleren. U kunt nog starten, in de VOR in de derde étappe.

Normaal gesproken vraag ik me af, wat deze super solozeilers bezielt, om zo huis en haard te verlaten en het noodlot te tarten. Zijn ze wel goed bij hun hoofd? Maar zodra ik de dametjes Samantha Davies en Dee Caffari nu van dichtbij aan het werk zie, verander ik direct van mening, raak ik helemaal van de kaart en wil ik hetzelfde…! Ze lijken dan wel lieftallig, maar ze varen wel als kerels. Wat een verpletterende karakters, die zoveel organisatie, charme, lef, energie en geloof weten te bundelen in hun eigen durfonderneming. ‘k Zat een live videootje te kijken van ‘Sam‘. Weet u waar ze zat? In het topje van de mast! Ja, zo’n non-stop solorace is alleen iets voor de hele sterken van geest. Solo achter m’n scherm ontwikkelt m’n fantasie zo de meest gedurfde werkelijkheden. Thuis vinden ze me al een beetje veranderd, wanneer ik van zee kom.

En tegelijk participeer ik een minuut later in het teamgebeuren van de Ocean Race. Net zo gemakkelijk in een totaal andere wereld. Ben ik als schipper de bindende factor met een luisterend oor. In de VOR gaat het van etappe naar etappe juist om samenhorigheid en teamgeest. No problem! Hier stemmen we vier maal daags over de te varen koers. We zijn één groot ‘management team‘ en delen onze frustraties en onzekerheden met alle bootgenoten. Het blijft intussen wel een hele uitdaging de klus in harmonie met elkaar te klaren… Want al die menselijke interactie kan meer stress opleveren, dan een hele boot voor jou alleen.

Onbenullige strategie-spelletjes? Integendeel. In de eerste VOR-etappe ontdekte ik ‘ter hoogte van Brazilië’ de parrallel tussen de windstilte van de doldrums en de voortstuwende kracht van de economie, die er toevallig ook even bij is gaan liggen. Geloof me, die doldrums zijn niet de beste plaats voor een tandje minder. Nee, het is juist in zulke momenten van flauwten, dat je extra alert moet zijn. Het zeldzame zuchtje wind van een lome dag kan dan grote gevolgen hebben. Dankzij die ene vlaag, een alerte koerswijziging en een mijltje meer, pak je de volgende dag nog een paar knopen (die de rest niet krijgt), en word je een week later als enige meegezogen door een passerende depressie. Geef je de achterblijvers mooi het nakijken. Met de economische doldrum zou het wel eens net zo kunnen uitpakken. Het zijn misschien wel juist de tijden dat de economie z’n adem inhoudt, dat je zakelijk de beste klappen voor de toekomst kunt maken. Waar een game-pje al niet goed voor is.

Tot nu toe hebben m’n virtuele zeilescapades nog niet m’n nachtrust verstoord. Die gekken heb je namelijk ook. Checken thuis om 04.00 GMT of hun zeiltjes er wel goed bij staan. Zo’n virtuele hondenwacht achter je computer schijnt je pas te overkomen, als je de top tien nadert. Maak je in de Vendé Globe namelijk kans op 10.000 euro en in de VOR op een echte Volvo C30. Daar ben ik nog ver van verwijderd. Voorlopig sta ik op plaats 29517 en 17979. Ik ben ook niet zo’n wedstrijdzeiler. Gelukkig maar voor de rust in huis. Misschien is leven in drie werelden tegelijk ook wel een beetje te veel van het goede. Druk, druk, druk.

Met vriendelijke groet,

Bert Kuijpers,
schipper van Nauticlink